่มเมืองเลยทีเดียว รูปงามจนไร้คำบรรยาย
แต่บุรุษรูปงามผู้นี้กลับไม่เหลียวมองเขาเลยแม้แต่น้อย จากนั้นเขาก็พานายท่านเข้าไปส่งในห้อง และเฝ้าอยู่ข้างกายไม่ห่าง
กู้ไป๋อีที่ได้รับบาดเจ็บสาหัสกล่าวขึ้นว่า “คุณหนูใหญ่กำลังพักผ่อนอยู่ เจ้าเฝ้าอยู่ในนี้เช่นนี้มันจะดูไม่เหมาะสม!”
ถึงอย่างไรเขาก็เป็นบุรุษผู้หนึ่ง แถมยังมานั่งเฝ้ามองอยู่ข้างเตียงนางเช่นนี้ เขาจึงต้องการให้คนผู้นี้ออกไป
ผลลัพธ์ที่ได้ก็คือ ชิงอิ่งไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา และไม่ได้เปล่งเสียงตอบเขาแต่อย่างใดด้วย
ไม่ใช่ว่าจะดูหมิ่นเขา แต่ในสายตาของคนผู้นี้ นอกจากนางแล้วก็ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาเลย
เขาใจจดใจจ่อมาก เหมือนกับเขาในเมื่อก่อนที่ใจจดใจจ่ออยู่กับการฝึกกระบี่หรือมากกว่านั้นด้วยซ้ำ
ชิงอิ่งที่เป็นเช่นนี้ กู้ไป๋อีรู้สึกอิจฉาขึ้นเล็กน้อย ไม่มีผู้ใดสามารถรบกวนการเฝ้าของเขาได้
กู้ไป๋อียังอยากจะดึงดันอีกสักหน่อย “ถึงอย่างไรคุณหนูใหญ่ก็เป็นผู้หญิง ส่วนเจ้าเป็นผู้ชาย”
ชิงอิ่งตอบ “ข้าไม่ใช่มนุษย์”
“เจ้าออกไปได้แล้ว!”
กู้ไป๋อีถูกตอกกลับด้วยคำพูดนี้จนหน้าหงอยไป นางรับมือได้ยาก และคนข้างกายนางก็รับมือได้ยากเช่นกัน
ไม่ใช่มนุษย์!
กู้ไป๋อีมองเขาอย่างพิจารณา เขาดูเหมือนไม่ใช่มนุษย์จริง ๆ
ในตอนที่ชิงอิ่งต่อสู้นั้น ไม่มีความผันผวนของพลังชีวิตอยู่เลย
เมื่อรับรู้ได้ถึงการขับไล่ของชิงอิ่ง กู้ไป๋อีก็รู้ทันทีว่าหากเขายังไม่ออกไป เกรงว่าคนผู้นี้จะลงมือแล
