แล้ว!” กู้ไป๋อีกล่าวเสียงขรึม
มู่เฉียนซีเหลือบมองไปที่เจ้าสำนักขวางโซ่ว และกล่าวว่า “จะหนีอย่างไรก็หนีไม่พ้นอยู่วันยังค่ำ เจ้าหมอนี่ยังมีชีวิตอยู่ ก็น่าจะพอมีประโยชน์อยู่บ้าง”
ปัง ปัง ปัง! ในตอนนี้ เย่เฉินยังคงต่อสู้กับเจ้าเมืองอันอยู่
เนื่องจากเย่เฉินมียาวิญญาณช่วยเสริม เขาจึงไม่ได้เสียเปรียบภายใต้เงื้อมมือของเจ้าเมืองอันผู้ที่มีพลังวิญญาณขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเก้า
ทว่า เมื่อเจ้าเมืองอันเห็นผู้แข็งแกร่งของสำนักขวางโซ่วและพวกต่างถอยหนีไป ในใจของเขาก็สั่นสะท้านขึ้น
บัดซบ!
จะถอยหนีก็ไม่บอกไม่กล่าวกับเขาเลย สองคนนั้นวิปริตมาก แม้แต่ยอดฝีมือขั้นมหาจักรพรรดิแห่งภูตระดับเก้าก็ยังเอาชนะได้ และเขาในตอนนี้ก็ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของพวกเขาเลย
เจ้าเมืองอันตัดสินใจตะโกนขึ้นทันทีว่า “รีบถอย เร็วเข้า!”
และแน่นอนว่าเย่เฉินคงไม่ปล่อยคนของเมืองแห่งความโกลาหลเหล่านี้ไปง่าย ๆ เขากล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ตามไป!”
ถึงแม้ว่าเจ้าเมืองอันจะหนีไปแล้ว แต่การต่อสู้ในครั้งนี้ก็ทำให้พวกเขาเสียหายไปอย่างหนักมาก
คนทั่วทั้งทุ่งรกร้างล้วนแต่รู้ว่าเจ้าเมืองอันของเมืองแห่งความโกลาหลได้นำยอดฝีมือไปโจมตีเมืองเย่เซี่ยทางใต้ และทางตะวันของทุ่งรกร้าง แต่สุดท้ายกลับพ่ายแพ้หนีหางจุกตูดกลับเมืองแห่งความโกลาหลไป
ครั้งนี้ เมืองแห่งความโกลาหลอับอายขายขี้หน้าเป็นอย่างยิ่ง!
การต่อสู้ครั้งนี้ทำให้เย่เฉินเป็นอัจฉริยะที่ปรากฏขึ้นใ
