เดินเข้าเมืองได้อย่างสบาย
ทันทีที่เข้าเมือง พวกเขาก็พบว่าบรรยากาศในยามเช้าของเมืองแห่งความโกลาหลนี้ครึกครื้นมาก
“นี่ พวกเจ้ารู้หรือไม่ว่านายน้อยแห่งจวนเจ้าเมืองรับสนมเข้ามาอีกแล้ว”
“นายน้อยแห่งจวนเจ้าเมืองรับสนมใหม่มันจะเป็นเรื่องแปลกอันใด รับสนมไม่เว้นแต่ละวันเช่นนั้น ข้ารู้สึกชินแล้วล่ะ”
“แต่ครั้งนี้ไม่เหมือนครั้งก่อน ๆ นะ ครั้งนี้นายน้อยแห่งจวนเจ้าเมืองจะจัดงานเลี้ยงให้กับสตรีผู้งดงามผู้นั้นด้วย เรื่องเช่นนี้ไม่ได้มีมานานมากแล้วนะ”
“ทั้ง ๆ ที่ตอนนี้เจ้าสาวของนายน้อยแห่งจวนเจ้าเมืองรอให้ไปสู่ขออยู่ที่เรือนเนี่ยนะ!”
เดิมทีพวกเขาจะเข้าเมืองมาเพื่อสืบข่าว กลับคิดไม่ถึงว่าเรื่องที่นายน้อยแห่งจวนเจ้าเมืองรับสนมจะก่อให้เกิดความโกลาหลดั่งเช่นชื่อเมืองเช่นนี้
ตราบใดที่พวกเขายังเดินอยู่ตามตรอกซอยถนน ก็จะได้ยินการสนทนาแสดงความคิดเห็นต่าง ๆ นานา และได้รู้เรื่องที่พวกเขาอยากรู้อีกด้วย
เซียวโม่กล่าว “นี่คงจะไม่ใช่กับดักหรอกกระมัง!”
มู่เฉียนซีกล่าว “ไม่เหมือนเลยสักนิด นี่คงจะไม่ใช่กับดัก อีกอย่างนายน้อยแห่งจวนเจ้าเมืองนั่นก็มีความมั่นใจในตัวเองสูงเกินไป คงไม่คิดว่าจะมีผู้ใดกล้ามาแย่งคนคืน!”
เย่เฉินกล่าวถามว่า “นายท่านมีแผนการเช่นไรขอรับ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “พวกเราแบ่งออกเป็นสองฝ่าย เย่เฉินกับเซียวโม่ไปตามหาเรือนหลังนั้น ช่วยเซี่ยฉีออกมา และออกไปจากเมืองแห่งความโกลาหลนี้ให้เร็วที่สุด”
“ส่วนข้ากับ
