ไปช้าหน่อยจะดีกว่า”
เย่เฉินรู้ดีว่าหม้อเทพนิรันดร์อยู่กับนายท่านแล้ว สำหรับหม้อเทพไท่อี นายท่านไม่ค่อยให้ความสนใจแน่นอน
เซียวโม่กล่าว “ที่เจ้าพูดมันก็มีเหตุผลนะ แต่นั่นเป็นถึงหม้อเทพไท่อีเลยนะ!”
แค่คิดว่าจะได้เห็นมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์ ยังจะมีผู้ใดสงบได้เท่านางอีกหรือไม่ ช่างแปลกเสียจริง!
เมื่อกลับมาถึงบ้านเดิมของตัวเอง หุบเขาตระกูลเย่ยังคงงดงามอยู่เฉกเช่นเดิมไม่เปลี่ยนแปลง เพียงแต่ว่าที่แห่งนี้ไม่มีญาติสนิทหลงเหลืออยู่แม้แต่คนเดียว
และในขณะที่เย่เฉินกำลังรู้สึกสับสนนั้น ทันใดนั้นเองก็ได้เห็นแสงสีขาวแสงหนึ่งพุ่งออกมาจากใต้ดิน และหม้อยาหยกขาวบริสุทธิ์ที่มีขนาดเล็กเท่าฝ่ามือก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ
คนของกองกำลังแต่ละกองกำลังที่เข้ามาในหุบเขาตระกูลเย่เห็นเช่นนี้ดวงตาก็เปล่งประกายขึ้น “นี่มัน…นี่มันหม้อเทพไท่อี!”
“นึกไม่ถึงว่าหม้อเทพไท่อีจะเล็กเช่นนี้!”
ในตอนนี้เองเสียงอันโกรธเกรี้ยวเสียงหนึ่งก็ดังก้องขึ้น “พวกเจ้าน่ะสิเล็ก พวกเจ้าทุกคนนั่นแหละที่เล็ก ในฐานะที่เป็นบุรุษผู้หนึ่ง สิ่งที่ข้าเกลียดที่สุดก็คือมีคนบอกว่าข้าเล็กนี่แหละ!”
“พวกเจ้ารนหาที่ตาย!”
แสงสว่างสีขาวนั้นพุ่งเข้าหาพวกเขา โจมตีพวกเขาเหล่านี้อย่างรวดเร็วราวประหนึ่งสายฟ้าที่พาดผ่านลงสู่พื้นดิน
“ช่างแข็งแกร่งยิ่งนัก! มันคือหม้อเทพไท่อี!”
“มีกลไกวิญญาณ เป็นมหาวัตถุศักดิ์สิทธิ์เทพจริง!”
“……”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุกขึ้น เจ้าหมอนี่สม
