ยากจะทำเช่นนี้”
“ท่านมู่ อย่าไปเชื่อเขา! ในตอนที่เขาลงมือกับพวกเรา เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อย” คนผู้หนึ่งกล่าวขึ้น
“ถูกบังคับ ใครจะเชื่อเจ้า! ไม่แน่เจ้าก็อาจจะเป็นคนของสำนักขวางโซ่วด้วยก็ได้” อีกคนที่อยู่ข้าง ๆ กล่าวเสริม
เจ้าเมืองซีเจว๋กล่าว “พวกเจ้าต้องเชื่อข้า ข้าถูกบังคับจริง ๆ ช่วยข้าด้วยเถอะนะ แม่นางมู่ ช่วยข้าด้วย…”
“ข้ารู้ว่าเจ้ามีความสามารถในการใช้พิษ เจ้าต้องแก้พิษให้ข้าได้แน่นอน”
มู่เฉียนซีกล่าวด้วยน้ำเสียงเย็นชาว่า “ในคืนเดียวกันกับวันที่เมืองเหลยของพวกข้าได้รับชัยชนะ เจ้าส่งคนมาลอบฆ่าพวกข้า เจ้าคิดว่าพวกข้าจะไม่รู้อย่างนั้นเหรอ?”
“คนเจ้าเล่ห์ผู้นี้ แพ้แล้วไม่ยอมรับ แพ้แล้วพาล นึกไม่ถึงว่ายังจะลอบฆ่าท่านมู่กับพวกอีก”
“ต้องสับเจ้านี่ให้ตายเป็นหมื่น ๆ ชิ้น จะใจอ่อนให้ไม่ได้เด็ดขาด!”
“……”
“ขะ ข้า ข้าก็แค่เลอะเลือนไปชั่วขณะ เป็นเพราะตงกัววางยาพิษข้า ใช่! ขะ…ข้า ข้าถูกวางยาพิษจึงได้ทำเรื่องเลวทรามนั่นลงไป”
“แม่นางมู่ ท่านเจ้าเมืองเย่ ขอเพียงแค่พวกเจ้าช่วยข้า ต่อไปตำแหน่งท่านเจ้าเมืองเมืองซีเจว๋ก็จะเป็นของพวกเจ้า” เจ้าเมืองซีเจว๋กล่าวอย่างลนลาน
เย่เฉินกล่าวเย้ยหยันว่า “เจ้าคิดว่าเจ้ากลายเป็นเช่นนี้แล้ว เจ้ายังจะเป็นท่านเจ้าเมืองซีเจว๋คนเก่าได้อีกเหรอ?”
“อีกอย่าง หากพวกข้าต้องการเมืองเมืองนี้ ก็ไม่จำเป็นที่จะต้องให้เจ้ามอบให้!”
ในตอนนี้มู่เฉียนซีและพวกได้กลายผู้มีพระคุณที่ช่วยชี
