เข้าไปแล้วสีหน้าของเขาเป็นเช่นไร
จิ่วเยี่ยกล่าว “อาหารที่ซีป้อนอร่อยมาก เอามาให้ข้ากินทั้งหมดเถอะ!”
“เอาให้เขากินทั้งหมด นี่เขาจะ…”
“รับปากข้าสิ!”
ภายใต้การขอร้องของจิ่วเยี่ยเช่นนี้ มู่เฉียนซีจึงตอบตกลง และนางก็เริ่มป้อนอาหารดำไหม้เหล่านี้ให้จิ่วเยี่ย
และสิ่งที่ทำให้นางยากที่จะเชื่อก็คือ จิ่วเยี่ยไม่ได้แสดงท่าทางหรืออาการจะอ้วกออกมาเลยแม้แต่น้อย อีกทั้งยังดูท่าทางพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง
เมื่อกู้ไป๋อีเห็นเช่นนี้แล้ว ในใจของเขาก็ยิ่งเป็นทุกข์มากขึ้น ครั้นแล้วเขาก็กินเข้าไปไม่น้อย
เดิมทีพ่อครัวไม่พอใจชายผู้ที่กลิ่นอายเต็มไปด้วยจิตสังหารผู้นี้มาก อันตรายถึงเพียงนี้ ชายหนุ่มชุดดำนี้ไม่เหมาะสมกับหลานสาวอันเป็นที่รักของเขาจริง ๆ
ทว่า เมื่อเห็นการกระทำนี้ของเขาแล้ว เขาก็รู้สึกว่าชายผู้นี้ไม่เลวเลย รักซีเอ๋อร์มาก รักจนแทบคลั่งเข้ากระดูกเลยทีเดียว
ส่วนเจ้าหนูไป๋อีผู้นี้…
พ่อครัวส่ายหน้าอย่างจนปัญญา เจ้าหนูผู้นี้ฉลาดเทียบเท่าเจ้าหนุ่มชุดดำนี่ไม่ได้เลย!
กู้ไป๋อีเอาเข้าปากอย่างต่อเนื่อง ส่วนมู่เฉียนซีก็ป้อนจิ่วเยี่ยอย่างแข็งขันจนทำให้อาหารดำไหม้ยากที่จะแก้ไขบนโต๊ะตอนนี้หมดเกลี้ยงจนไม่เหลือแล้ว
พ่อครัวกล่าว “ซีเอ๋อร์ ข้าว่าเจ้าเอ็นดูเจ้าหนุ่มผู้นี้มากเกินไปแล้ว เจ้าเพิ่งจะได้กินไปไม่เท่าไหร่เอง เช่นนั้นให้ข้าไปเตรียมอาหารมาเพิ่มให้เจ้าสักหน่อยดีกว่า”
มุมปากของมู่เฉียนซีกระตุก นางกล่าว “ท่านปู่ตงหวง
