ว “หรือการที่ข้าใช้ร่างกายปลอบประโลมซี ซียังไม่พอใจ?”
มู่เฉียนซีกลอกลูกตาในทันที “พอใจ? พอใจก็เป็นเรื่องแปลกแล้ว! ใครกันที่ใช้ให้เจ้าหน้าไม่อายเช่นนี้จิ่วเยี่ย”
ไม่ต้องเดาก็รู้ว่าเป็นใคร!
“ขอแค่เพียงให้ซีได้รู้สึกถึงหัวใจของข้า ว่าหัวใจของข้ายังเต้นอยู่ก็พอแล้ว”
เดิมทีมู่เฉียนซีเพียงแค่น้อยเนื้อต่ำใจบ้างเล็กน้อย แต่มาตอนนี้ได้ถูกจิ่วเยี่ยทรมานเสียจนแทบจะระเบิดปะทุออกมาดั่งภูเขาไฟเสียแล้ว
“ตอนนี้เจ้าจงรีบไสหัวกลับไปยังสถานที่ของเจ้าบัดเดี๋ยวนี้!”
จิ่วเยี่ยกล่าวตอบ “มีแหวนที่ซีหลอมให้ข้า ตอนนี้ข้ายังสามารถยับยั้งมันเอาไว้ได้อยู่ ข้าจะไม่จากไปโดยเร็วแน่”
ส่วนกู้ไป๋อีที่กำลังพักฟื้นอยู่อย่างสงบ ทุก ๆ วันมู่เฉียนซีนั้นก็จะไปเยี่ยมดูเขา
แต่ทว่าทุกครั้งหลังจากมู่เฉียนซีกลับมาจากการไปเยี่ยมดูกู้ไป๋อี ราชาจิ่วเยี่ยก็ไม่ค่อยจะพอใจนัก
“ชายผู้นั้นไม่ตายหรอก ซีดูข้าก็พอแล้ว”
ปรากฏว่าถึงเวลากลางคืนตอนเข้านอนก็อย่าได้คิดว่าจะสงบสุข
ผลของหยกเย็นศักดิ์สิทธิ์นั้นไม่เลว สถานการณ์ของจิ่วเยี่ยในการพบกันครั้งนี้ดีกว่าครั้งก่อนหน้าอย่างมาก
เมื่อมีมู่เฉียนซีคอยรักษา กู้ไป๋อีก็ฟื้นตัวได้รวดเร็วเป็นอย่างมาก
เมืองเฮยตูไร้ซึ่งฝ่าบาทผู้ปกครองเมืองแล้วแต่มันก็ยังคงเป็นเมืองเฮยตูอยู่เช่นเดิม เพราะว่ายังคงมีราชทินนามหานและราชทินนามโยวคอยดูแลอยู่
แต่พวกเขาทั้งสองคนกำลังจะจากไปแล้ว ราชทินนามเฮยก็เป็นกังวลอยู่บ้าง
“
