ื้นอย่างนอบน้อมรอให้พวกเขาขึ้นไป
ไฉนเลยจะมีอาการที่ไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตา และอาการดูถูกดูแคลนผู้อื่นเหมือนดั่งตอนนั้น
มันเปิดปากเอ่ยขึ้น “ขอแสดงความยินดีต่อทั้งสองท่านที่ผ่านการทดสอบของเมืองเฮยตู ข้าจะส่งพวกท่านไปจากทะเลทรายดำในทันที”
จิ่วเยี่ยได้อุ้มมู่เฉียนซีขึ้นไปบนหลังของมังกรปีกทมิฬ มันบินขึ้นไปกลางอากาศอย่างระมัดระวัง ส่วนจิ่วเยี่ยนั้นก็กอดมู่เฉียนซีเอาไว้โดยมิได้ปล่อยมือ
เมื่อกู้ไป๋อีออกมาได้ พวกเขาก็ได้บินไปเสียแล้ว และเห็นแค่เพียงจุดสีดำเล็กจุดหนึ่งบนฟ้าเท่านั้น
อีกาดำน้อยกล่าว “มังกรปีกทมิฬไปก่อนเสียแล้ว ท่านราชทินนามหานทำได้เพียงรอให้มันกลับมารับท่านอีกครั้ง ความรวดเร็วของมันนั้นเร็วนัก ไม่นานนักหรอก ขอให้ท่านรอสักหน่อย”
อีกาดำน้อยมีทัศนคติที่ดี อย่างไรเสียเจ้าแห่งเมืองเฮยตูในตอนนี้ก็มิใช่หลงฉือแล้ว หากแต่เป็นราชทินนามโยวที่เพิ่งจากไป
ในตอนนี้เถ้าแก่ของหอดำกล่าว “ท่านพ่อครัวใหญ่ มีผู้รอดชีวิตออกมากจากเมืองเฮยตู!”
ชายชราผู้หนึ่งเดินออกมาจากห้องครัวและกล่าวว่า “ข้าจะไปพบพวกเขา!”
เมื่อคืนมู่เฉียนซีถูกทรมานโดยจิ่วเยี่ยจึงมีสภาพค่อนข้างอนาถเล็กน้อย อีกทั้งความเร็วในการโบยบินของมังกรปีกทมิฬนั้นเชื่องช้าเป็นอย่างมาก มู่เฉียนซีจึงได้พิงอ้อมอกของจิ่วเยี่ยหลับไปเช่นนี้
จิ่วเยี่ยได้ให้มังกรปีกทมิฬบินให้ช้าลงกว่าเดิม
จากนั้นไม่นานนักพวกเขาก็ได้ลงมายังพื้นที่แห่งนั้นในหอดำ เมื่อรู้ว
