ห้เสียงที่เขาไม่สามารถปิดกั้นได้ดังเข้ามาในสมองของกู้ไป๋อี
ดวงตาที่กลายเป็นสีเทาและล่องลอยคู่นั้นได้กลับมาเป็นปกติ เขามองไปที่มู่เฉียนซีและกล่าวเสียงต่ำว่า “คุณหนูใหญ่!”
“เจ้าไม่เป็นอะไร ช่างดีเหลือเกิน”
มู่เฉียนซีกล่าว “ข้าต้องไม่เป็นอะไรอยู่แล้ว ไปกันเถอะ!”
แสงสีเขียวอ่อนพุ่งไปข้างหน้าและเปิดทางให้พวกเขา มู่เฉียนซีและกู้ไป๋อีก็ได้พุ่งเข้าไป
ตอนนี้หลงฉือเองก็ฟื้นขึ้นมาแล้ว แม้จะไม่รู้ว่าเส้นทางนั้นคืออะไร? แต่ก็มั่นใจว่าปลอดภัย เขาอยากจะไล่ตามไป แต่ก็สายไปเสียแล้ว
สีหน้าของหลงฉือหม่นคล้ำลง หากไม่มีเส้นทางนี้ ถ้าอาศัยความสามารถของเขา คงจะต้องตกอยู่ในสถานการณ์ลวงตาจนตาย
ไป จำเป็นต้องรีบไปเดี๋ยวนี้!
หลงฉือคว้าตัวราชทินนามซวงทั้งสองไว้ พวกเขาถอยไปทางด้านหลัง
เมื่อออกจากสถานที่ที่น่าหวาดกลัวนั่นแล้ว ราชทินนามซวงก็ฟื้นขึ้นมา
พวกเขากล่าวว่า “ฝ่าบาท เมื่อครู่เกิดอะไรขึ้น?”
หลงฉือกล่าวว่า “เมื่อครู่พวกเราตกอยู่ในภาพลวงตา ตอนนี้ข้าพาพวกเจ้าออกมาแล้ว”
ราชทินนามซวงกล่าว “ขอบพระทัยฝ่าบาทที่ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ”
หลงฉือกล่าว “เราจะออกไปจากที่นี่”
กู้ไป๋อีและมู่เฉียนซีไม่ใช่คนธรรมดา ถ้าพวกเขาสามารถออกมาได้อย่างปลอดภัย เช่นนั้นเขาก็เพียงต้องจัดการกับพวกเขาเท่านั้นเอง และไม่จำเป็นต้องเสี่ยงอีกต่อไป
ถ้าพวกเขาตายในนั้น เช่นนั้นเขาก็ไม่ต้องตายไปพร้อมกับพวกเขา
แม้ว่าการรอคอยจะเป็นเวลานาน แต่การเฝ้าเม
