สีหน้าของความตื่นเต้นออกมา “สาวน้อย!”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้ว “ทันทีที่ตื่นเต้นเจ้าก็ใช้คำเรียกขานผิดอีกแล้ว”
“คุณหนูใหญ่!” จะให้เรียกว่าอะไรนั้นก็แล้วแต่ ขอแค่เพียงนางปลอดภัยดีก็พอแล้ว
ดวงตาของหลงฉือได้ฉายแววของความประหลาดใจออกมา เขายิ้มแล้วกล่าว “ราชทินนามโยวได้กลายเป็นอัจฉริยะอันดับหนึ่งแห่งเมือเฮยตูของข้าดั่งที่ข้าคิดเอาไว้จริง ๆ เจ้ากลับสามารถฝ่าเข้ามายังใจกลางของอุโมงค์ฝังศพมังกรตัวคนเดียวได้ด้วยพลังความสามารถเพียงระดับจักรพรรดิแห่งภูตขั้นที่สี่”
มุมปากของมู่เฉียนซียกขึ้นเล็กน้อย “ถ้าหากว่าข้าเดามิผิดละก็ ส่วนนอกของใจกลางนั้นยังมิใช่สิ่งที่อันตรายที่สุด แต่ด้านในนี้สิถึงจะใช่”
หลงฉือพยักหน้ากล่าว “ใช่! เจ้าคาดเดามิผิด”
มู่เฉียนซีมองไปยังประตูบานนั้นก็ตะลึงงัน “หากคิดที่จะเข้าไปในประตูบานนี้ จะต้องส่งมอบของมีค่าทั้งหมดที่มีอยู่”
หลงฉือกล่าว “ราชทินนามล่วน เจ้าคอยอยู่ที่ด้านนอก สมบัติล้ำค่าของข้านั้นมอบให้เจ้าดูแล มิเช่นนั้นแล้วก็จะโดนกลืนกินเอาไปทั้งหมด”
ว่าแล้วก็ได้นำแหวนแห่งมิติวงหนึ่งมอบให้แก่ราชทินนามล่วน
ราชทินนามซวงก็ทำเช่นกัน
หลงฉือกล่าวขึ้น “ตระกูลมังกรนั้นรักในสมบัติมีค่ามาโดยตลอด ทันทีที่เข้าไปในเขตพื้นที่ของพวกเขาก็จะถูกค้นและนำเงินทองทั้งหมดไป ดังนั้นแล้วสิ่งของของพวกเจ้า จงมอบให้แก่ราชทินนามล่วนรักษาดูแลเอาไว้ให้เถอะ! อาวุธวิญญาณซึ่งเป็นที่เก็บรักษาสิ่งของนั้นมันเลือกเ
