พวกเขาไม่กล้าที่จะเข้าใกล้มู่เฉียนซีเลยแม้แต่น้อย
หลังจากที่กู้ไป๋อีและมู่เฉียนซีกลับไปถึงป้อมปราการแล้ว ทันใดนั้นประตูก็ได้เปิดออก จากนั้นก็มีเด็กผู้หญิงสวมชุดสีดำพุ่งออกมา
“พี่ไป๋อี ท่านมาแล้ว!”
มู่เฉียนซีตะลึงค้างก่อนจะกล่าวว่า “เสี่ยวไป๋ แขกของเจ้ามาแล้ว”
“เงาจันทราคู่!”
เมื่อเผชิญกับผู้ที่มู่เฉียนซีเรียกว่าแขก กู้ไป๋อีจึงชักกระบี่ออกมาต้อนรับในทันที
บึ้ม!
เกิดเสียงดังสลั่น เด็กสาวผู้นั้นหลบไปอย่างรีบร้อน
แควก!
ชุดวังสีดำอันปราณีตนั้นได้ถูกกรีดขาดเป็นรอยขึ้นมารอยหนึ่ง
นางกล่าวอย่างน้อยใจ “พี่ไป๋อีข้ารอท่านมานานเช่นนี้ ท่านกลับลงไม้ลงมือกับข้า ข้า…ข้าช้ำใจนัก!”
“ใครอนุญาตให้เจ้ามาที่นี่?”
ราชทินนามเฮยยิ่งน้อยใจเข้าไปทุกที ดวงตาทั้งสองข้างนั้นใกล้จะแดงก่ำ
นางมองไปยังมู่เฉียนซีแล้วกล่าว “พี่สาว ดูสิพี่ชายไป๋อีทำเกินไปนัก!”
ท่าทางที่น่ารักเช่นนี้ หากผู้อื่นได้เห็นเข้าแล้วคงจะอดไม่ไหวต้องยื่นมือเข้ามามอบความยุติธรรมให้นางอย่างแน่นอน
ส่วนมู่เฉียนซีที่ชอบแต่จะช่วยเหลือคนของตนเองมาโดยตลอด และจะไม่ช่วยผู้ที่แปลกหน้าผู้หนึ่ง
ตัวเล็กน้อยเช่นนี้แต่สามารถอยู่รอดในเมืองเฮยตูได้ ไม่ต้องใช้สมองคิดยังรู้ได้เลยว่าเจ้าหนูนี่ไม่ธรรมดาง่ายดายอย่างแน่นอน
มู่เฉียนซียิ้มอย่างเป็นมิตรแล้วกล่าว “น้องสาว หลังจากนี้อย่าได้บุกเข้าไปในบ้านผู้อื่นเขามั่วซั่วอีก เสี่ยวไป๋ของข้านั้นลงมือกับเจ้าค่อนข้างอ่อนโยน
