ายตัวน้อยกล่าว “คิดไม่ถึงว่าท่านกู้จะมีเวลาโกรธจนหน้าแดงเช่นนี้ด้วย! แปลกมาก”
กู้ไป๋อีทำราวกับไม่ได้ยินที่หนูทะเลทรายพูด และพามู่เฉียนซีไปยังป้อมปราการสีดําใจกลางเมืองเฮยตู
มู่เฉียนซีตื่นขึ้นมาบนเตียงขนาดใหญ่สีดำ นางมองไปยังดินแดนแห่งความเพ้อฝันที่ไม่คุ้นเคยนี้ หลังจากที่นางเป็นลมไปใครกันที่พานางมาที่นี่?
เจ้าหนูทะเลทรายน้อยนั่นก็ดูเหมือนจะไม่สามารถลากนางมาได้!
เมื่อประตูถูกเปิดออก มู่เฉียนซีก็เห็นเงาร่างที่คุ้นเคยเดินเข้ามาจากนอกประตู
มู่เฉียนซีเห็นชายหนุ่มผู้สง่างามและเย็นชาผู้นั้น นางกล่าวด้วยความประหลาดใจ “เสี่ยวไป๋ เจ้า…เจ้าเข้าไปในเมืองเฮยตู?”
กู้ไป๋อีกล่าว “ข้าออกจากทะเลทรายดำไม่ได้ จึงทําได้เพียงเข้ามาที่นี่เท่านั้น ผู้ที่เคยเข้ามาในเมืองเฮยตูแล้ว และยังอยากที่จะเข้ามาเป็นครั้งที่สอง ยังมีหนทางอื่น?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ทําไมเจ้าไม่บอกให้เร็วกว่านี้?”
กู้ไป๋อีตอบ “หากคุณหนูใหญ่ไม่ได้รับบาดเจ็บหนักถึงเพียงนี้ ข้าก็คงไม่คิดจะปรากฏตัวเช่นกัน”
“เจ้าต้องการให้ข้าฝึกฝนด้วยตัวเองหรือ?” มู่เฉียนซีถาม
“ขอรับ!” กู้ไป๋อีพยักหน้า
“อันตรายของเมืองเฮยตูนี้เกินกว่าที่ข้าจะจินตนาการได้ ดูเหมือนว่าจะทําให้เจ้าต้องผิดหวังแล้ว สุดท้ายแล้วก็ต้องให้เจ้าลงมือช่วย มิเช่นนั้นข้าคงตายแน่” มู่เฉียนซีกล่าวด้วยความหงุดหงิด
“ไม่ใช่ว่าข้าช่วยเจ้าไว้ แต่เป็นเพราะเจ้าทําการทดสอบเข้าเมืองครั้งแรกเรียบร้อยแล้ว
