พวกเขาไม่อาจลงมือกับเจ้าได้แล้ว” กู้ไป๋อีกล่าว
“การทดสอบแรก? ว่าไงนะ?” มู่เฉียนซีตะลึงงัน
“การทดสอบแรกคือการเข้าไปในเมืองและฆ่าคนหนึ่งร้อยคน โดยหลังจากฆ่าคนหนึ่งร้อยคนแล้ว ก็จะไม่มีใครในเมืองสามารถโจมตีเจ้าได้อีก” กู้ไป๋อีกล่าว
“มิน่าล่ะพวกเขาถึงไม่ยอมพูดถึงกฎเช่นนี้ ไม่แปลกใจเลยว่าทําไมตอนหลังพวกเขาถึงพูดแต่ในสิ่งที่พวกเขาพูดได้…” มู่เฉียนซีพึมพํา
กู้ไป๋อีจนปัญญา เดิมทีไม่คิดจะให้นางรู้ว่าเขามา แต่เขากลับทนเห็นสาวน้อยผู้นี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสนอนอยู่บนถนนและปล่อยให้คนที่ทําร้ายนางยังมีชีวิตอยู่ดีไม่ได้
ลมกระโชกแรงพัดมาจากประตู มู่เฉียนซีอึ้งไปเล็กน้อย
นางมองไปที่กู้ไป๋อีแล้วกล่าวว่า “ร่างกายของเจ้ามีกลิ่นคาวเลือดรุนแรงมาก เจ้าบาดเจ็บหรือเปล่า?”
มู่เฉียนซีอยากจะลุกขึ้นมาดูอาการบาดเจ็บนี้ แต่กู้ไป๋อีกลับเดินเข้ามาและพูดอย่างเฉยเมยว่า “ไม่เมื่อครู่ข้าเพียงแต่ฆ่าพวกที่ไม่มีตาไปก็เท่านั้นเอง คุณหนูใหญ่รักษาอาการบาดเจ็บให้สบายใจเถอะ!”
มู่เฉียนซีกล่าว “เจ้าวางใจเถอะ! เพียงไม่นานข้าก็จัดการกับอาการบาดเจ็บนี้ได้แล้ว”
มู่เฉียนซีรักษาอาการบาดเจ็บของนางให้หายดีภายในเวลาหนึ่งวัน และได้พบว่าตนเองอยู่ในป้อมปราการสีดำแห่งหนึ่ง
มู่เฉียนซีเอ่ยถาม “เสี่ยวไป๋ เจ้าอาศัยอยู่ที่นี่หรือ?”
“ใช่?”
มู่เฉียนซีถามว่า “เสี่ยวไป๋ การเข้าไปในเมืองเฮยตู คงไม่ใช่แค่เพื่อฆ่าคนร้อยคนเท่านั้นกระมัง! แม้ว่าการต่อสู้แบบ
