นั้นกับนายน้อยหู่ต่างก็ตกใจจนนิ่งอึ้งไป นึกไม่ถึงเลยว่าจะมีผู้ใดกล้ากล่าววาจาเช่นนี้กับหัวหน้าโรงประมูล
หัวหน้าโรงประมูลยิ้มใจดีสู้เสือและกล่าวว่า “เป็นเพราะข้ามีตาแต่หามีแววไม่ นายท่านจื่อโยวอย่าได้โกรธไปเลย อย่าได้โกรธไปเลย!”
“ยังมัวยืนนิ่งอยู่อีกทำไมล่ะ รีบไปเตรียมห้องส่วนตัวที่ดีที่สุดของงานประมูลให้คนงามกับเยี่ยเร็วเข้าสิ!”
“สองห้อง!” น้ำเสียงอันเย็นยะเยือกได้พ่นออกมา
“ห๊ะ!” หัวหน้าโรงประมูลตกใจขึ้นอีกครั้ง
จื่อโยวกล่าว “ไม่ได้ยินเหรอว่าสองห้อง!”
“ขอรับ ๆ!”
ผู้ต้อนรับเหล่านั้นตกใจกลัวเป็นอย่างยิ่ง “เชิญทุกท่านด้านในขอรับ”
พวกเขาก็คิดไม่ถึงเช่นกัน นี่ไม่ใช่คนเมืองเหยียนเหล่านั้นหรอกเหรอ เหตุใดถึงได้สนิทชิดเชื้อกับผู้ที่หัวหน้าโรงประมูลยังหวาดกลัวได้ถึงเพียงนี้
ส่วนนายน้อยหู่ แน่นอนว่าถูกเมินอยู่ข้าง ๆ และไม่มีผู้ใดสนใจพวกเขาแล้ว
“นายน้อย…พวกเขา…”
นายน้อยหู่กล่าวอย่างเย็นชาว่า “นึกไม่ถึงว่าพวกมันจะเส้นใหญ่ถึงเพียงนี้ ช่างกำเริบสืบสานยิ่งนัก แต่ข้าไม่กลัวชายตุ้งติ้งผู้นั้นหรอก”
โชคดีที่จื่อโยวได้เดินไปแล้ว มิเช่นนั้นหากเขาได้ยินวาจาเช่นนี้แล้วละก็ ต่อให้นายน้อยหู่ผู้นี้ต้องตายไปร้อยครั้งก็คงไม่พอ
ห้องส่วนตัวสองห้อง ห้องหนึ่งเป็นห้องของท่านเจ้าเมืองเหยียนกับเหยียนเซี่ยฉี รวมทั้งกู้ไป๋อีด้วย
ทว่า กู้ไป๋อีกลับปฏิเสธ “ข้าจะอยู่ห้องเดียวกับคุณหนูใหญ่”
จิ่วเยี่ยกล่าวอย่างเย็นชาว่า “ไสห
