าไข่ใบหนึ่ง!” มู่เฉียนซีตะลึงค้าง
กู้ไป๋อีกล่าวด้วยเสียงเย็นชา “ในที่แห่งนั้นมีอะไรที่อันตรายหรือไม่?”
“กลิ่นอายมรณะ อัคคีมรณะ!”
กู้ไป๋อีกล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “กลิ่นอายมรณะ อัคคีมรณะ หากสิ่งมีชีวิตทั้งหมดทั้งมวลได้สัมผัสเข้าก็จะมรณะในทันใด เจ้าคิดที่จะให้พวกเราไปตายหรือไง?”
“นางนั้นไม่เหมือนกัน ไม่เหมือนกัน นางสามารถทำพันธสัญญากับสิ่งเช่นนั้นได้ นางจะต้องทำได้อย่างแน่นอน” หงส์ดำโบราณกล่าวด้วยความตื่นเต้น
ในตอนนี้มันเองก็ทำได้แต่เพียงเกาะฟางกู้ชีพเส้นนี้เอาไว้
ด้วยเวลาที่ผ่านไปเนิ่นนานเข้าทุกวัน ลูกของมันนั้นก็ยากที่จะมีชีวิตรอดขึ้นไปเรื่อย ๆ
มู่เฉียนซีกล่าว “เสี่ยวไป๋ เจ้ารอข้าอยู่ที่นี่ ข้าจะไปหาตัวลูกของนาง”
กู้ไป๋อีกล่าวด้วยน้ำเสียงดุดัน “เจ้าไม่ต้องการมีชีวิตแล้วรึ!”
“ตอนนี้ข้าเป็นนายของเจ้า เจ้าต้องฟังข้า มันก็แค่อัคคีมรณะกับกลิ่นอายมรณะมิใช่หรือไง? ข้าอยากที่จะไปเห็นให้เป็นประสบการณ์เสียหน่อย”
“เจ้า…”
“ข้ายังมีช่วงเวลาที่ดีและสิ่งที่ยิ่งใหญ่อยู่ ข้ายอมที่จะตายไม่ได้หรอก เจ้ารออยู่ที่ด้านนอกนี้เถอะ!” มู่เฉียนซียิ้มแล้วกล่าว
“ส่งข้าไป!”
พลังสีดำพลังหนึ่งได้ห่อหุ้มตัวของมู่เฉียนซีเอาไว้
“บุ่มบ่ามนัก!”
กู้ไป๋อีคิดที่จะคว้าตัวมู่เฉียนซีเอาไว้ แต่ก็กลับคว้าเอาไว้ได้แต่อากาศ
เปลวเพลิงสีดำของอัคคีมรณะได้ลุกลามเข้ามา เสี่ยวหงกับอู๋ตี้นั้นมิได้เกรงกลัวแต่อย่างใด พวกมันยืนกันเอาไว้ที่ด้
