ดับสำนักนิกายระดับสอง แต่ทว่าหนทางที่ไปยังที่แห่งนั้นช่างยาวไกลนัก แล้วก็ได้เกิดเหตุการณ์บางอย่างขึ้นกับเจ้า เจ้าจงพักผ่อนอยู่ที่เมืองเหยียนก่อนแล้วค่อยว่ากัน มิเช่นนั้นแล้วหากเจ้าเดินทางไปในถิ่นทุรกันดารเพียงตัวคนเดียว เกรงว่าจะมีอันตรายได้”
ความสามารถของมู่เฉียนซีนั้นไม่เลว แต่ทว่านางก็เพียงจักรพรรดิแห่งภูตขึ้นที่สามผู้หนึ่งเท่านั้น ความอันตรายของพื้นที่ทุรกันดารนี้ มันเกินกว่าที่มนุษย์จะจินตนาการได้
เมืองเหยียนเป็นเมืองที่ธรรมดายิ่งนัก อีกทั้งยังเป็นเมืองที่มีความชำรุดทรุดโทรมอยู่บ้าง
เมื่อพวกเขาเพิ่งเดินเข้าไปในเมือง ก็ได้มีคนกลุ่มหนึ่งแห่กันเข้ามา
“คุณหนูใหญ่!”
“คุณหนูใหญ่ ท่านไม่เป็นไรก็ดีแล้ว”
“นางลูกเนรคุณ มานี่!”
ผู้รับใช้กลุ่มหนึ่งพร้อมด้วยชายวัยกลางคนที่เป็นระดับมหาจักรพรรดิผู้หนึ่งได้เดินเข้ามาด้วยท่าทีดุดัน
สีหน้าของเหยียนเซี่ยฉีซีดเผือด นางมองไปยังชายวัยกลางคนที่กำลังเดินเข้ามาผู้นั้นแล้วกล่าวขึ้น “ท่านพ่อ!”
เจ้าเมืองเหยียนถลึงตาใส่นางด้วยความโกรธ “เจ้ายังรู้อยู่รึว่ามีข้าที่เป็นบิดาผู้นี้อยู่? เจ้ากลับไปพบกันเป็นการส่วนตัวกับไอ้หนุ่มนี่”
หนังหน้าของเหยียนเซี่ยฉีค่อนข้างบอบบาง เมื่อถูกบิดากล่าวเช่นนี้ออกมาใบหน้าของนางก็แดงไปทั้งใบและกล่าวอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ
เจ้าเมืองเหยียนมองไปทางเย่เฉินด้วยสายตาที่แฝงจิตของการฆ่าฟัน “ไอ้หนูตระกูลเย่ เจ้าเป็นผู้พิการไร้ค่าที่ไม่สามารถ
