ฝึกบำเพ็ญได้ อย่างไรเสียอย่าได้คิดเพ้อฝัน จากนี้ไปหากเจ้ากล้าที่จะมาเจอหน้าบุตรสาวของข้าแม้เพียงครั้งเดียว ข้าจะไม่เห็นแก่หน้าของผู้เฒ่าแห่งตระกูลเย่และฆ่าเจ้าในทันทีแน่นอน!”
“ท่านพ่อ!” เหยียนเซี่ยฉีร้อนรนใจเสียจนร้องไห้ออกมา “ข้า…ข้านั้นจริงจัง…”
“หุบปาก พาตัวฉีเอ๋อร์กลับไป!” เจ้าเมืองเหยียนกล่าวขึ้น
“พี่ชายเย่….ข้ายังไม่อยากกลับจวน ข้ายังมิได้ต้อนรับสหายของข้า” เหยียนเซี่ยฉีกล่าวขัดขืนขึ้น
“ในตอนนี้อย่าได้คิดอะไรทั้งสิ้น กลับจวน!”
เย่เฉินมองดูเหยียนเซี่ยฉีถูกบังคับนำกลับจวนไป เขากำหมัดเอาไว้แน่นแต่กลับมิได้มีจุดยืนใด ๆ และก็ไม่มีกำลังใดที่จะไปห้ามปรามหยุดยั้งเรื่องทั้งหมดนี้ได้
เจ้าเมืองเหยียนมองไปที่มู่เฉียนซีแล้วกล่าวขึ้น “มองดูแล้วแม่นางนั้นแปลกหน้ายิ่งนัก!”
ในฐานะเจ้าเมือง สายตาของเจ้าเมืองเหยียนนั้นเฉียบคมนัก เด็กสาวผู้นี้จะต้องมิใช่คนของตระกูลเย่เป็นแน่แท้
มู่เฉียนซียิ้มบาง ๆ แล้วกล่าว “เดินทางผ่านเมืองเหยียนมาแล้วบังเอิญได้พบเข้ากับเซี่ยฉี ดังนั้นจึงได้เข้าเมืองมาด้วยกัน ท่านเจ้าเมืองเหยียนยังมีเรื่องราววุ่นวาย ท่านไปจัดการเสียก่อนเถิด! ข้านั้นเป็นเพียงแค่บุคคลธรรมดาทั่วไป”
“ข้าจะกลับไปสั่งสอนเจ้าลูกสาวนั่น สาวน้อย ในเมื่อเจ้ารู้จักกับเย่เฉินก็จงกล่าวโน้มน้าวมันให้ดี นั่นจะดีต่อตัวของเขาและฉีเอ๋อร์” เมื่อเจ้าเมืองเหยียนกล่าวจบก็ได้กลับไป
เย่เฉินมองตามเงาหลังนั้นไป แววตาขอ
