าวขึ้น “ข้ามิได้ต้องการที่ทำร้ายพวกเจ้า เพียงแต่ว่าข้าเพิ่งมาถึงสถานที่ที่ไม่คุ้นเคยก็เลยอยากจะรู้ให้ชัดเจน”
เหยียนเซี่ยฉีกล่าว “ที่แห่งนี้คือพื้นที่ทุรกันดารที่ชานเมืองเหยียน”
มู่เฉียนซีตะลึงงัน “พื้นที่ทุรกันดาร?”
นางไม่คุ้นชื่อสถานที่แห่งนี้จริง ๆ
นางถามขึ้น “ที่แห่งนี้คือแดนตะวันออก? แดนเหนือ? หรือเป็นแดนตะวันตกกัน?” จะอย่างไรเสีย ที่แดนใต้นั้นไม่มีสถานที่เช่นนี้อยู่อย่างแน่นอน
เย่เฉินกล่าว “ที่แห่งนี้คือพื้นที่ทุรกันดารแห่งแดนตะวันออก เจ้ามาจากที่ใด? เจ้าเป็นใคร? ทำไมถึงได้ปรากฏตัวขึ้นที่นี่?”
กับคนแปลกหน้าแล้ว เย่เฉินยังคงรักษาความตื่นตัวเอาไว้!
มู่เฉียนซีกล่าวตอบ “ข้ามาจากแดนใต้ ถึงต่อให้ข้าบอกชื่อของข้าไปพวกเจ้าก็ไม่รู้จัก ข้าอยากที่จะรู้จักสถานที่ที่ข้ามาอยู่เสียหน่อย จากนั้นก็จะติดต่อกับมิตรสหายของข้า พวกเจ้าจะได้มิต้องกังวลใจ พวกเจ้าสามารถพาข้ากลับไปในเมืองได้หรือไม่?”
เดิมทีเป้าหมายของนางคือเดินทางไปยังเมืองตงจี๋ซึ่งเป็นใจกลางของแดนตะวันออกโดยใช้ค่ายกลส่งระยะไกล แต่นึกไม่ถึงเลยว่านางจะมายังฝั่งตะวันตกของแดนตะวันออกเสีย
เหยียนเซี่ยฉีกล่าว “ที่จริงแล้ว….ตอนนี้พวกเรายังไม่สามารถกลับไปที่เมืองได้ ข้า…”
มู่เฉียนซีจึงถามขึ้น “เช่นนั้นก็มิรบกวนแล้ว ทางไปยังเมืองนั้นอยู่ทางใด?”
“ทางนั้น!” เย่เฉินกล่าวพลางชี้นิ้วบอกทางออกไป
“ขอบคุณมาก!” มู่เฉียนซีต้องการที่จะไปแล้วจริง ๆ
เหยียนเ
