จะเดินทางไปยังทุ่งน้ำแข็งที่อยู่เหนือสุด
ซวนหยวนหลี่เทียนเองก็ร้อนรนใจดั่งไฟเผา “บ้าจริง! ข่าวมันรั่วออกไปจากที่ไหนกัน….”
“ซีเอ๋อร์ ซีเอ๋อร์ องค์รัชทายาทเซี่ยเขา….เขา….”
ปัง!
ซวนหยวนหลี่เทียนล้มไปกองอยู่บนพื้นในทันที เขาที่ได้รับบาดเจ็บหนักนั้นได้หมดสติไป
……..
ความเมามายไม่ได้ทำให้เอารัดเอาเปรียบจิ่วเยี่ยได้เลยแม้แต่เพียงเล็กน้อย แต่กลับถูกเขาเอารัดเอาเปรียบอย่างเต็มที่แทน มู่เฉียนซีถูกทำให้โกรธเสียจนขบฟันตนเอง
เมื่อตื่นขึ้นมามู่เฉียนซีก็ถลึงตามองใส่เขาแล้วกล่าว “จิ่วเยี่ย เจ้า….หลอกล่อข้า ลอบกระทำทีเผลอ ข้าจะสู้ตายกับเจ้า…..”
แน่นอนว่าไม่ว่ามู่เฉียนซีจะสู้ตายอย่างไรกับจิ่วเยี่ย ก็ทำอันตรายใดแก่เขามิได้เลยแม้เพียงปลายขน!
หลังจากงานเลี้ยงฉลองเสร็จสิ้น ก็ได้เริ่มวาดแผนการที่จะขยับขยายหอหมอปีศาจในแดนใต้
และเม็ดยากระดูกมังกรในมือนั้นแน่นอนว่าองค์รักษ์แห่งเงาของตระกูลมู่คือผู้ที่มีคุณสมบัติที่สุดที่จะได้ใช้มัน พวกเขาภักดีต่อหัวหน้าตระกูลเป็นที่สุด
การพัฒนาและแข็งแกร่งขึ้นของหอหมอปีศาจนั้นจะขาดพวกเขามิได้!
มู่เฉียนซีถามขึ้น “หอฉงโหลวบนเมฆา เจ้าฟื้นฟูเป็นเช่นไรบ้าง?”
ในมิติมีหินแห่งมิติจำนวนมากมายเช่นนั้น ล้วนแต่ได้ถูกเจ้าหมอนี่กลืนกินไปสิ้นแล้ว
หอฉงโหลวบนเมฆากล่าว “ฟื้นฟูขึ้นมาได้ไม่เลว นายท่านมีอะไรให้รับใช้หรือไม่?”
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้น “ข้าต้องการจะกลับไปทวีปเซี่ยโจว!”
นั่นเป็นเพราะว่า
