การเดินทางข้ามท้องทะเลนั้นอันตรายเกินไป ตอนนั้นนางออกมาจากทวีปเซี่ยโจวเพียงตัวคนเดียว แต่มาวันนี้นางสามารถใช้หอฉงโหลวบนเมฆาได้ แน่นอนว่าสามารถพาคนอื่น ๆ กลับไปด้วยได้
หอฉงโหลวบนเมฆากล่าว “ถึงแม้ว่าตอนนี้ข้าจะยังไม่สามารถข้ามเขตแดนได้ แต่ทว่าการข้ามทวีปไปนั้นกลับไม่มีปัญหาเลยแม้แต่น้อย นายท่านต้องการที่จะออกเดินทางเมื่อใด?”
มู่เฉียนซีกล่าวตอบ “เรื่องนี้มิควรชักช้า ออกเดินทางตอนนี้เถอะ!”
ที่จริงแล้วหากจะเดินทางช้าออกไปอีกสักสองวันก็ไม่เป็นไร เพราะมันสามารถส่งตัวไปถึงได้ในทันใด มู่เฉียนซีมีความรู้สึกชนิดหนึ่งที่อยากจะรีบไปให้ถึงทวีปเซี่ยโจวด้วยความใจร้อน จิตใจของนางค่อนข้างไม่สงบนิ่ง
มู่เฉียนซีกล่าว “จิ่วเยี่ย ข้าต้องการที่จะกลับไปทวีปเซี่ยโจว เจ้าไปหรือไม่?”
จิ่วเยี่ยกอดมู่เฉียนซีเอาไว้ เขากล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “แน่นอนว่าจะต้องไปเป็นเพื่อนซี!”
ท้องฟ้าที่สำนักศึกษาซวนเสียได้มืดครึ้มลงทั้งที่ยังไม่ถึงเวลาฟ้ามืด
เมื่อทุกคนเงยหน้าขึ้นมองบนท้องฟ้าก็เห็นหออันใหญ่โตปรากฏขึ้นมา
หอฉงโหลวบนเมฆากล่าว “นายท่าน พวกเราออกเดินทางกันเถอะ!”
มันเปิดทางผ่านเส้นหนึ่งให้แก่มู่เฉียนซี!
จิ่วเยี่ยอุ้มมู่เฉียนซีเดินไปทางเส้นทางนั้นและเข้าไปในหอฉงโหลวบนเมฆา
ความรวดเร็วของจิ่วเยี่ยนั้นเร็วยิ่งนัก และไม่มีผู้ใดที่สังเกตได้ถึงเงาร่างของเขา
ทุกคนรู้สึกเพียงแต่ว่าหอฉงโหลวบนเมฆาปรากฏตัวขึ้นมาแล้วก็หายไปเพียงเท่านั้
