จ้าก็รู้เอง”
หึหึหึ! โม่จิ่นหัวเราะขึ้น
เขาพึมพำว่า “ข้าว่าไม่ใช่เรื่องประหลาดใจหรอก แต่เป็นเรื่องที่ทำให้ตกใจมากกว่า!”
จวินโม่ซีกล่าว “สาวน้อยผู้นี้ช่างหลอกลวงเกินไปแล้ว”
ซูเซิงกล่าวถาม “เรื่องประหลาดใจอันใด?”
มู่เฉียนซียิ้มพลางกล่าว “มู่ซีก็คือข้า ข้าก็คือมู่ซี เร็ว รีบเรียกข้าว่าท่านอาจารย์เร็วเข้าสิ!”
นางกล่าวอย่างช่วยไม่ได้ว่า “ข้าก็แค่แปลงกายนิดหน่อย พวกเจ้าก็เคารพและเชื่อฟังข้าราวกับเป็นลูกแมวผู้เชื่อฟัง พอข้าแปลงกายกลับมาเป็นตัวเอง พวกเจ้าก็แต่ละคนก็ทำตัวเหมือนเม่น ช่างเป็นนักเรียนที่ไม่เชื่อฟังจริง ๆ!”
“เจ้า……นี่เจ้า……” ซูเซิงเบิกตากว้างด้วยความตกใจ
ชั่วครู่หนึ่งเขาก็ไม่สามารถแยกแยะคำพูดนี้ของมู่เฉียนซีได้
เรื่องนี้ช่างเป็นเรื่องที่กระตุ้นจิตใจเกินไปแล้ว
จากนั้น ร่างชุดดำร่างหนึ่งก็ได้พามู่เฉียนซีไป เจ้าเด็กผู้นี้ที่จู่ ๆ ก็โผล่มาได้ทำให้ซีเสียเวลาไปไม่น้อยแล้ว
ส่วนซูเซิงยังยืนอยู่ตรงที่เดิม โม่จิ่นกับจวินโม่ซีล้วนแต่รู้สึกว่าเจ้าเด็กผู้นี้ถูกทำให้ตกใจจนน่าสงสารเสียจริง
โม่จิ่นตบไหล่เขาเบา ๆ พลางกล่าวว่า “ยินดีกับเจ้าด้วยที่ได้เป็นหัวหน้านักพิษของหอหมอปีศาจ ข้าชื่อโม่จิ่น โปรดชี้แนะด้วย!”
จวินโม่ซีกล่าว “ส่วนข้า จวินโม่ซี หัวหน้านักปรุงยาแห่งหอหมอปีศาจ สาวน้อยผู้นั้นก็ชอบขุดหลุมพลางให้คนอื่นหลงกลไปทั่วเช่นนี้แหละนะ เดี๋ยวก็ชินเอง เดี๋ยวก็ชินเอง เจ้าอย่าได้ใส่ใจไปเลย!”
ซูเซ
