แผ่นดินบริเวณรอบนั้นได้สั่นสะเทือนขึ้น และได้ปิดล้อมทุกอย่างเอาไว้ มันคิดจะหนี แต่ก็ไม่ได้ง่ายดายเช่นนั้น
ร่างในชุดดำร่างหนึ่งเดินออกมาจากแสงสว่างสีฟ้านั้น และยื่นมือคว้ามู่เฉียนซีมากอดเอาไว้ในอ้อมแขน
มู่เฉียนซีถูกคว้าตัวไปโอบกอดในอ้อมแขนนั้นที่คุ้นเคย จากนั้นก็รู้สึกได้ถึงความเย็นวาบบนริมฝีปาก “อือ……”
จวินโม่ซีหน้ามืดลง เขากล่าวเสียงต่ำว่า “เจ้าหมอนี่มาแล้ว ดูท่าไม่จำเป็นต้องเป็นกังวลแล้วล่ะ!”
เขาหมดแรง จากนั้นก็เป็นลมล้มไปกับพื้น
“เจ้า……” มู่เฉียนซีถลึงตาใส่เขา
ศัตรูตัวฉกาจอยู่ตรงหน้า นึกไม่ถึงว่าเจ้าหมอนี่ยังจะมาลวนลามตามอำเภอใจเช่นนี้
จิ่วเยี่ยกล่าวเสียงต่ำว่า “นี่เป็นครั้งแรกที่ซีเรียกข้ามาด้วยตัวเอง และนี่คือรางวัล!”
มู่เฉียนซีชี้ไปที่คนชุดดำผู้นั้นและกล่าวว่า “ข้าจะชอบมาก หากว่าเจ้าจัดการเจ้านั่นซะ”
จิ่วเยี่ยเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย เขาโบกมือไปพร้อมกับสายลมที่พัดกระโชกไปอย่างรุนแรง!
ด้านในเป็นกระดูกเล็ก บาง และโปร่งใส สามารถตัดสินได้ว่าเป็นกระดูกของผู้หญิง
“หวงจิ่วเยี่ย เหตุใดเจ้าถึงมาอยู่ที่นี่?” เสียงอันแหลมคมดังขึ้น
“นรก กู่จี!” ดวงตาสีฟ้าคู่นั้นมองไปที่นาง
กู่จีรู้สึกเย็นยะเยือกไปทั้งตัวราวกับว่าอีกไม่นานจิตวิญญาณของนางจะดับหายไป
“หวงจิ่วเยี่ย ข้าจะสู้กับเจ้าจนตัวตาย!”
นางรู้ดีว่าการร้องขอชีวิตกับจิ่วเยี่ยผู้นี้นั้น มันเป็นเรื่องที่เป็นไปไม่ได้
ทางเดียวที่นางทำได้ก็คือต่อสู้
