ไม่อาจที่จะหาทางที่จะออกไปได้เลย
ซวนอีกล่าว “บีบหยกส่งตัวระยะไกลให้แตก พวกเราไปกัน! นายน้อย!”
“นายน้อย!”
“เฉียนซีนาง…..”
ซวนอีกล่าว “สาวน้อยนั่นเป็นคนของหลิง ไม่มีทางเกิดเรื่องอะไรขึ้นหรอก เป็นไปไม่ได้ที่ตำหนักเป่ยหานจะไม่มีหยกส่งตัวระยะไกล!”
“ซีเอ๋อร์!”
หลิงมองไปที่มู่เฉียนซี “บีบหยกส่งตัวระยะไกลนี่ให้แตก เจ้าก็จะสามารถออกไปได้แล้ว”
“แล้วท่านอารองเล่า? หยกส่งตัวระยะไกลเช่นนี้ยังมีอีกหรือไม่?”
“เดิมทีอารองนั้นเป็นผู้ที่ได้ตายไปแล้ว ที่สามารถอยู่รอดมาได้ถึงทุกวันนี้และได้พบเจอเจ้า นั่นก็เป็นความสุขของข้าแล้ว น่าเสียดายที่อารองไม่สามารถที่จะช่วยเจ้าหากระบี่ศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ได้จนพบ”
“มิได้…..” มู่เฉียนซีได้ยัดหยกส่งตัวระยะไกลนั้นใส่ไปในมือของหลิง
“ซีเอ๋อร์ อย่าดื้อ!”
“นี่เป็นสิ่งที่เอาไว้รักษาชีวิตท่านอารอง ข้าจะไม่เอา! ใครบอกว่าท่านอารองเป็นผู้ที่ได้ตายไปแล้ว ตอนนี้ท่านอารองยังอยู่ดี และจากนี้ไปก็จะอยู่ดีเช่นกัน”
ขณะที่สองอาหลานกำลังโต้เถียงกันอยู่นั้น การแตกสลายของทั้งมิตินั้นได้เลวร้ายลงไปเรื่อยๆ
“อวี้จี พวกเราไปกันเถอะ! หากยังไม่ไปอีกจะไม่ทันการแล้ว!”
อวี้จีมองไปที่มู่เฉียนซีซึ่งอยู่ข้างกายของหลิง สายตาของนางส่องประกายเย็นวาบออกมา นางที่ได้รับบาดเจ็บไปแล้วอย่างหนักได้รวบรวมพลังทั้งหมดที่มี และแส้เพลิงเส้นหนึ่งก็ได้พุ่งฟาดเข้าไป
ปัง! เมื่อรู้สึกถึงอันตราย มู่เฉียนซีจึงคิดที่จะห
