เฟิงอวิ๋นซิวรู้สึกราวกับว่าตัวเองได้ก่ออาชญากรรมร้ายแรง
เขาตอบกลับไปว่า “ข้าไม่ได้ทำอะไร!”
“ไม่ได้ทำอะไรรึ? อาการบาดเจ็บของเจ้ายังไม่หายดีพอที่จะไปเสี่ยง แต่เจ้ากลับกล้าบอกกับข้าว่าไม่ได้ทำอะไร? เจ้าคิดว่าการที่ข้ารักษาเจ้านั้นเป็นเรื่องง่ายรึ? เจ้าคิดจะทำลายตามใจชอบเช่นนี้ข้าก็จะทำให้เจ้าได้กลับไปเป็นเหมือนเดิม”
เมื่อเห็นว่าเข็มยาหลายเข็มนั้นกำลังจะแทงไปที่คอนายน้อยของเขา ซวนอีก็กล่าวขึ้น “แม่นางมู่ หยุดนะ! เจ้าอย่าได้ทำอะไรบุ่มบ่าม!”
ในเวลานี้เขาตกใจมาก สาวน้อยผู้นี้ดึงแขนเสื้อนายน้อยมาสั่งสอนนายน้อย ทั้งยังกล้าลงมือกับนายน้อยอีก
“แม่นางมู่ เจ้าฟังข้าอธิบายก่อน” น้ำเสียงของเฟิงอวิ๋นซิวสงบนิ่งมาก
“ข้าจำเป็นต้องทำภารกิจให้สำเร็จ มันไม่เกี่ยวกับผลประโยชน์ใดๆ ข้าเพียงแค่ต้องการให้คนๆหนึ่งมีความสุขก็เท่านั้น เพื่อนาง ต่อให้ต้องบุกน้ำลุยไฟหรือตายข้าก็จะไม่มีทางยอมแพ้ หวังว่าเจ้าจะเข้าใจในความคิดของข้า”
บุรุษผู้สูงศักดิ์ผู้นี้สง่างามราวกับอยู่ในหมอกเมฆ แต่ในใจกลับมีความดื้อรั้นประดุจดั่งเหล็กกล้า
มู่เฉียนซีปล่อยมือและกล่าว “สามวัน อีกสามวันเจ้าถึงจะสามารถไปได้ ตอนนี้ไม่ต้องพูดแล้ว”
ซวนอีกล่าว “เวลาสามวันกำลังพอดี ถึงต่อให้พวกเขาได้มันมา พวกเราก็จะรอโจมตีอยู่ข้างนอก”
ซวนเอ้อกล่าว “แม้ว่ามันจะเลวทรามต่ำช้าไปบ้าง แต่นี่ก็เป็นวิธีที่ดีที่สุด!”
“พวกเขากล้าทำร้ายนายน้อยของพวกเราจนบาดเจ็บสาหัส
