วไปทำร้ายผู้ที่เขาให้ความสำคัญเป็นที่สุด
จื่อโยวร้องตะโกนขึ้น “เยี่ย เจ้ารอก่อนสิ ข้า…..”
“โอ้ สวรค์! เจ้าคิดที่จะเป็นเถ้าแก่ที่ไม่สนใจกิจการร้านอีกแล้ว หากรู้เช่นนี้แต่แรกข้าไม่เอาข่าวสารนั่นบอกแก่เจ้าเสียหรอก”
จื่อโยวอยากจะร้องไห้ออกมา แต่ถ้าหากว่าไม่บอกข่าวนั้นแล้วเกิดเรื่องขึ้นกับคนงามเพียงน้อยนิดละก็ เช่นนั้นก็คงจะไม่ได้จบแค่การเป็นแรงงานทาสอย่างง่ายดายเช่นนั้นแน่ แต่คงจะเป็นความเป็นอยู่ที่ทรมานอย่างไม่สู้ตายไปเสีย!
มู่เฉียนซีลืมตาตื่นขึ้นมาก็พบว่าตนเองนั้นนอนอยู่บนเตียง
นางได้โคจรพลังวิญญาณขึ้นมา มู่เฉียนซีรู้แล้วว่ามีคนยัดสมุนไพรวิญญาณให้นางกินไปเป็นจำนวนไม่น้อย
ยารักษาอาการบาดเจ็บระดับปฐพีขั้นสูง!
ชายที่ได้ช่วยนางเอาไว้เป็นผู้ใดกันแน่? พานางออกจากป่าเชียนโยวและยังให้นางใช้ยาเม็ดชั้นดีเช่นนี้
ในเมื่อตนเองได้ตื่นขึ้นมาแล้ว เช่นนั้นอาการบาดเจ็บที่เหลืออยู่และยังไม่ทันได้ฟื้นฟูขึ้นมา มู่เฉียนซีจึงได้จัดการมันด้วยตนเอง
เมื่อนางจัดการเสร็จเป็นที่เรียบร้อยแล้วก็ได้ผลักประตูเปิดแล้วเดินออกไป!
นี่ไม่ใช่โรงเตี๊ยม แต่เป็นจวนขนาดใหญ่ที่สง่างามและเงียบสงบ
สถานที่แห่งนี้ใหญ่โตนัก แต่ทว่ากลับว่างเปล่าเป็นอย่างมาก มู่เฉียนซีนั้นไม่เห็นเลยแม้แต่เงาของคนสักคนเดียว
รอจนเมื่อนางได้เดินไปถึงที่ระเบียงทางเดินที่ยืดยาวนั้น ในที่สุดก็ได้พบเข้ากับสาวใช้ผู้หนึ่ง
สาวใช้เห็นนางแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าประหม
