้าก็พูดไม่ผิด พูดได้ดีมาก แถมยังระบายอารมณ์ได้ดีซะด้วย ตัวเองหาเรื่องเองแล้วยังมาสร้างความเดือดร้อนให้พวกเราอีก หากพวกเราไม่ได้มากับท่านผู้อาวุโสโม่ และหากไม่ใช่เพราะความแข็งแกร่งของพวกเรา เกรงว่าวันนี้คงต้องไปเกิดใหม่แล้วเป็นแน่”
เมื่อได้ยินคำพูดนี้ของมู่เฉียนซี ไป๋อวี้ฉิงก็กำหมัดแน่น “ข้ารู้สึกเสียใจทีหลังแล้วสิ ข้าน่าจะด่าหญิงสาวผู้นั้นไปสักสิบแปดชั่วโคตร เกือบจะทำให้พวกเราตายไปด้วย ช่างไร้คุณธรรมเกินไปแล้ว”
อันซวนกล่าว “เอาหน่า พอเป็นพิธีก็พอแล้ว ถึงอย่างไรความแข็งแกร่งของกลุ่มผู้นำเจ็ดอสูรนั่นพอ ๆ กันกับพวกเรานะ”
ในค่ำคืนนี้ พวกเขาได้พักแรมอยู่ที่จุดเดิม ส่วนคนของกลุ่มผู้นำเจ็ดอสูรเหล่านั้นก็พักอยู่ไม่ไกลกันมากนัก
วันต่อมา พวกเขาเตรียมตัวออกเดินทาง หลานเยว่หรูกล่าวว่า “ท่านผู้อาวุโสโม่ เอ่อ……”
“ข้ากับท่านพ่อได้แยกทางกันแล้ว ในป่าเชียนโยวแห่งนี้อันตรายมาก องครักษ์ของข้าก็ปกป้องข้าไม่ได้ ข้าขอร่วมทางไปกับพวกท่านได้หรือไม่ ?”
ทำให้พวกเขาเดือดร้อนไปคราหนึ่งแล้วไม่ว่า ยังคิดจะให้พวกเขาเป็นองครักษ์ให้อีก ท่านผู้อาวุโสโม่ไม่ได้มีเวลาว่างมากมายเช่นนั้น
“พวกข้ามาป่าเชียนโยวก็เพื่อที่จะตามหาสมุนไพร ไม่มีเวลามาเป็นองครักษ์ให้พวกเจ้าหรอกนะ พวกเจ้าออกไปรอผู้นำหลานที่บริเวณนอกป่าเถอะ”
ถึงอย่างไรผู้อาวุโสโม่ก็ไม่อยากที่จะสนใจพวกเขา แต่ผลที่ตามมานั้น พวกเขากลับตามตูดพวกเขาราวกับหนอน
ไป๋อวี้ฉิ
