ัวเช่นนี้เขาคงจะเสียการทรงตัวล้มลงไปแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “หากยังไม่รีบหนีมันจะไม่ทนแล้วนะ”
“ได้ รีบไปเร็วเข้า!”
“จอมภูตพลังธาตุอัคคีคอยสกัดอยู่ข้างหลัง!”
“ตกลง!”
หลังจากที่ตะขาบลุกลามออกมา จอมภูตพลังธาตุอัคคีคอยสกัดแผดเผาพวกมันอยู่ด้านหลัง แต่ไม่ว่าจะเผาเช่นไรก็เผาไม่หมด
ตะขาบเหล่านี้ไล่ตามพวกเขาอย่างสุดชีวิต ไม่ว่าจะไล่ตามเช่นไรก็ไม่มีท่าทีที่จะปล่อยพวกเขาไป
ฮู่ว ฮู่ว ฮู่ว! จินซ่านซ่านวิ่งหนีจนแทบจะหายใจไม่ออกแล้ว แต่เขาก็ไม่ได้ปริปากบ่นว่าเหนื่อยแต่อย่างใด เพราะตะขาบเหล่านั้น สำหรับเขาแล้วมันเป็นสิ่งที่น่ากลัวเกินไปจริง ๆ
“นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ พวกมันจะไล่ตามไปถึงเมื่อไหร่กัน ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “หากข้าเดาไม่ผิด เป็นเพราะพวกเจ้าฆ่าตะขาบตัวแรกนั่นไปพวกมันเลยได้แห่กันมาเช่นนี้ สนามรบโบราณนี้แปลกมาก ฆ่าสิ่งใดสิ่งหนึ่งไปตัวนึงแล้วพวกมันก็จะแห่ตามกันมาฆ่าเจ้า การแพร่พันธุ์หลายร้อยพันปีมานี้ จำนวนของมันไม่ใช่เรื่องเล่น ๆ เอาซะเลย”
ทันทีที่เข้ามานางก็รู้สึกว่าสนามรบโบราณแห่งนี้เงียบสงบมาก นอกจากนักเรียนของสำนักศึกษาเหล่านี้แล้ว ก็ดูเหมือนว่าไม่มีสิ่งมีชีวิตอื่นอยู่เลย
ทว่า อันที่จริงแล้วมันไม่ใช่ สนามรบโบราณแห่งนี้อยู่ในความสงบสุขมานานมากแล้ว สิ่งมีชีวิตเหล่านี้ไม่ได้ถูกรบกวนก็เท่านั้นเอง
เมื่อมนุษย์ได้ปรากฏขึ้นก็จะยิ่งปลุกให้ชีวิตในสมัยโบราณตื่นมากขึ้น และพวกมันก็ยิ่งอันตรายมากยิ่งขึ
