ฮือ ฮือ! หลังจากนี้ข้าต้องกลับไปกินนอนข้างถนนอีกแล้ว กินก็ไม่อิ่ม ชีวิตช่างลำเค็ญยิ่งนัก…”
จวินโม่กล่าวพลางจับชายเสื้อของมู่เฉียนซีแกว่งไปมา แสดงท่าทางที่น่าสงสารเป็นพิเศษ
มู่เฉียนซีกล่าว “ดูเหมือนว่าช่วงนี้หุบเขาหมอเทวดาจะส่งคนมารังควานเจ้าไม่น้อยเลยใช่ไหมล่ะ!”
“อืม!” จวินโม่ซีพยักหน้าพลางกล่าว
“ข้าบอกว่าไม่ให้เจ้าออกมา เจ้าก็ยังจะออกมาแสดงอำนาจอยู่ได้ ตอนนี้ลำบากแล้วข้าก็ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้ รีบออกไปจากเสียโจวแล้วหาที่ปลอดภัยหลบซ่อนตัวเถอะ ทักษะการหนีเอาตัวรอดของเจ้านั้นยอดเยี่ยมที่สุด ข้าเชื่อมั่นในตัวเจ้าเป็นอย่างมาก” มู่เฉียนซีกล่าว
“ทักษะการหนีเอาตัวรอดของข้ายอดเยี่ยมมากก็จริง แต่ข้าก็ไม่อยากให้ท้องของข้าพลอยลำบากไปด้วยนะ!” จวินโม่ซีแทบอยากจะเอาหัวชนกำแพง
“เจ้าก็อดทนไปก่อนสักช่วงหนึ่งเถอะ รอให้หุบเขาหมอเทวดาถูกกำจัดไปจนสิ้นซากแล้ว เจ้าก็จะได้เป็นหัวหน้านักปรุงยาของหอหมอปีศาจอย่างสุขกายสบายใจอย่างไรล่ะ”
“มื้อสุดท้าย ให้รางวัลข้าสักมื้อเถอะนะ!” จวินโม่ซีกล่าวอย่างน่าสงสาร
ตั้งแต่หุบเขาหมอเทวดาพบว่าจวินโม่ซีอยู่ที่นี่ ก็ได้ส่งคนจำนวนมากมารังควานเขา
ทว่า จิ่วเยี่ยนั้นอยู่ข้างกายมู่เฉียนซี เขาจึงไม่กล้ามาหานาง และไม่กล้ามาให้นางทำอาหารให้กิน และหากว่าเขากล้าย่างกรายมาแล้วล่ะก็ คงไม่ต้องรอให้คนของหุบเขาหมอเทวดาลงมือ เขาก็คงจะไปรายงานตัวที่แดนนรกแล้ว
“ฮือ ฮือ ฮือ! สงสารข้าเถอะนะ สงสาร
