ข้าเถอะ!”
ยอดปรมาจารย์นักปรุงยาผู้สูงศักดิ์ดุจดั่งเทพเซียนกลับกลายเป็นผีหิวโหยผู้น่าสงสารภายในชั่วพริบตา
เมื่อเห็นเจ้าหมอนี่ต้องเริ่มหลบหนีเอาชีวิตรอดครั้งใหญ่อีกครา นางก็ไม่อยากจะต่อล้อต่อเถียงมากนัก จึงพยักหน้าตอบรับไป “เช่นนั้นเจ้าก็รอก่อนก็แล้วกัน อย่าได้หิวตายไปซะก่อนล่ะ”
หุบเขาหมอเทวดาไม่กล้าเหิมเกริมอย่างโจ่งแจ้ง เพราะว่าเกรงกลัวหมอปีศาจ และเกรงกลัวจิ่วเยี่ย
ทว่า การเคลื่อนไหวอย่างอันตรายในที่ลับนั้น ก็ทำให้จวินโม่ซีตกอยู่ในอันตรายตลอดเวลา และตอนนี้จวินโม่ซีก็เป็นเป้าอยู่ในที่แจ้ง
เพื่อความปลอดภัยของตนเอง เขาจำต้องกลับไปซ่อนตัวอยู่ในที่มืดอีกครั้ง
ในที่สุดมู่เฉียนซีก็ได้เตรียมอาหารอันโอชะให้เขาเต็มโต๊ะ ในขณะที่ซวนอี้มาถึงนั้นก็ได้เห็นกับชายคนหนึ่งรูปร่างหน้าตาดีและโดดเด่นมาก แต่กลับกินอาหารอย่างมูมมามราวกับผีผู้หิวโหยก็มิปาน
ซวนอี้กะพริบตารวดเร็วอย่างไม่เชื่อสายตาตนเอง นี่ไม่ใช่หัวหน้านักปรุงยาของหอหมอปีศาจผู้ที่มาช่วยต่อสู้ในศึกครานั้นหรอกเหรอ ?
พลังเขาแข็งแกร่งมาก อีกทั้งยังเป็นถึงยอดปรมาจารย์นักปรุงยาอีกด้วย
ในสายตาของคนเสียโจว เขาเป็นดั่งเทพเซียนผู้สูงส่ง แต่ตอนนี้เขาได้เห็นกับสิ่งใดกัน ?
ข้าไม่ได้ตาฝาดไปใช่หรือไม่!
อาหารอันโอชะวางอยู่ตรงหน้าเช่นนี้ จวินโม่ซีไม่คำนึงถึงภาพลักษณ์ของตัวเองเลยแม้แต่น้อย
ซวนอี้กล่าวขึ้นว่า “ท่านนักปรุงยาจวิน เฉียนซีไปไหนเสียแล้วล่ะ ?”
จวินโม
