ฉียนซีนั้นหมดคำจะกล่าว เขาไม่รังเกียจแต่ว่านางรังเกียจนี่นา!
จูบเดียวยังไม่พอ ยังจะมีอีกจูบหนึ่งตามมาอีก!
เมื่อเห็นว่าเขาเหมือนกำลังเล่นสนุกอยู่จนเป็นการเสพติด มู่เฉียนซีก็กล่าวขึ้น “ข้าหนาว”
จิ่วเยี่ยได้รีบนำชุดนอนมาใส่ให้นางอย่างรวดเร็ว จากนั้นก็อุ้มมู่เฉียนซีไป
จิ่วเยี่ยได้อุ้มมู่เฉียนซีมานอนอยู่บนเตียงด้วยกัน มู่เฉียนซีได้เอาปลายนิ้วของนางไปสัมผัสที่ปลายจมูกของจิ่วเยี่ย ดวงตาทั้งสองคู่จ้องมองกัน
มู่เฉียนซีกล่าว “องค์ชายจิ่วเยี่ย ในตอนนี้ข้าจะขอเตือนเจ้าเอาไว้ว่า ในเมื่อข้าเป็นผู้ป่วยก็ต้องพักผ่อนเสียให้ดี เพราะฉะนั้นแล้วเจ้าอย่าได้มารบกวนข้า”
จิ่วเยี่ยตอบตกลงอย่างตรงไปตรงมา “อื้ม! ซีนอนเถอะ!”
ในคืนนี้ จิ่วเยี่ยเพียงแค่กอดมู่เฉียนซีเอาไว้เท่านั้น ให้นางได้นอนหลับอย่างสบายและไม่ได้รบกวนนางอีก
วันถัดมายังคงเหมือนเก่า จิ่วเยี่ยป้อนข้าวนางด้วยตนเอง เห็นกันอยู่ว่าเรื่องที่นางได้รับบาดเจ็บนั้นได้ผ่านมาแล้วตั้งสองวัน ยารักษาแผลของนางให้ผลที่ดีมากและในตอนนี้ไม่ได้รู้สึกเจ็บปวดแต่อย่างใดแล้ว
เรื่องของการแต่งกายและการกินดื่มนั้นสามารถทำด้วยตนเองได้แล้ว แต่ว่าจิ่วเยี่ยก็ยังคงแย่งมู่เฉียนซีทำทุกอย่างเช่นเดิม
ส่วนในวันที่สามนั้นแผลได้สมานกันดี แต่ทว่าร่องรอยของบาดแผลนั้นยังคงไม่หายไป
แต่ปรากฏว่าจิ่วเยี่ยยังคงใช้คำที่ว่านางบาดเจ็บเป็นเหตุผล และแย่งนางทำทุกสิ่งอย่างเพื่อดูแลนาง
ในที่สุด อาการก
