ป ชิงอิ่งปรากฏกายขึ้นข้างกายนางและได้พยุงนางไว้
ชิงอิ่งกล่าวอย่างกังวลใจว่า “เฉียน!”
“เจ้าไม่เป็นไรใช่หรือไม่ ?”
มู่เฉียนซีส่ายหน้าพลางกล่าว “ข้าไม่เป็นไร!”
อาจารย์ใหญ่ซวนเดินไป และกล่าวว่า “สาวน้อย เจ้าจะไม่ไปห้ามสองคนนั้นสักหน่อยเหรอ ?”
หากปล่อยให้สู้กันต่อไปเช่นนี้ เขากลัวว่าทั่วทั้งเสียโจวคงจะแตกกระจุยกระจายเป็นแน่
ผู้ที่สามารถห้ามพวกเขาได้นั้นเกรงว่าคงจะมีเพียงสาวน้อยผู้ที่อยู่ตรงหน้าผู้นี้ผู้เดียวเท่านั้นแล้ว
มู่เฉียนซีกล่าว “เดิมทีก็ไม่ได้ห้ามได้ง่าย ๆ อยู่แล้ว”
นางเหลือบไปมองหัวหน้าหุบเขาซือคงที่หมดสติไป และผู้อาวุโสของหุบเขาหมอเทวดาที่กลายเป็นเด็กทารกเหล่านั้น มู่เฉียนซีกล่าว “โม่จิ่น!”
สำนักศึกษาซวนเสียเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น แน่นอนว่าโม่จิ่นต้องนำกำลังคนมา เพียงแต่เขามาช้าไปก็เท่านั้น ไม่ได้ออกแรงมากมายแต่อย่างใด
“นายท่าน จะสั่งการสิ่งใด ?” โม่จิ่นกล่าวถาม
“เอาตัวคนเหล่านี้ทั้งหมดส่งไปให้ข้า บอกว่าเป็นของขวัญที่หอหมอปีศาจมอบให้กับพวกเขา” มู่เฉียนซีกล่าวอย่างเย็นชา
โม่จิ่นกล่าวถามว่า “นายท่าน แล้วโครงกระดูกเหล่านั้นจะส่งไปด้วยหรือไม่ ?”
“แน่นอน! พวกไร้ประโยชน์นะเหรอ ก็ส่งพวกมันกลับไปด้วยกันทั้งหมดนั่นแหละ!”
“ขอรับ!”
ของขวัญชิ้นก่อนที่ส่งไป ยังไม่ได้ทำให้หุบเขาหมอเทวดาประพฤติตัวดีสักเท่าไหร่ แต่หากตาเฒ่าประหลาดของหุบเขาหมอเทวดาผู้นั้นได้เห็นของขวัญชิ้นนี้ ก็คงจะประพฤติตัวดีข
