้นางอยู่ที่นี่ต่อ แต่อย่างไรเสียนางก็เป็นนักศึกษาของสำนักศึกษาซวนเสีย พวกเขาเองก็ไม่สามารถทำตัวเป็นอันธพาลไปแย่งตัวผู้อื่นได้!
เช่นนั้นแล้วพวกเขาจึงทำได้เพียงส่งนางไปที่มิติส่งตัวระยะไกลในทวีปอวิ๋นโจวด้วยความรู้สึกเสียดาย หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินกล่าวขึ้น “เสี่ยวซี ท่านหอโอสถรู้ว่าเจ้าจะจากไปแล้วก็ร้องไห้ออกมา เจ้าจะต้องมาเยี่ยมเยียนหอโอสถและพวกเราบ่อย ๆ นะ”
“ตกลง!”
เมื่อมิติส่งตัวระยะไกลได้เริ่มทำงานขึ้น มู่เฉียนซีก็ได้จากทวีปอวิ๋นโจวไปและกลับไปยังทวีปเสียโจว
“ท่านผู้เฒ่า! มู่เฉียนซีกลับมาสำนักศึกษาซวนเสียแล้ว!”
ในเวลาเดียวกันนี้ ที่หุบเขาหมอเทวดาแห่งทวีปอวิ๋นโจวก็ได้มีคนมาแจ้งข่าวสารนี้
“เจ้าเด็กสาวนั่นช่างกล้านัก! เมื่อล่วงเกินหุบเขาหมอเทวดาของข้าแล้วยังไม่อยู่ที่หุบเขาโอสถต่อไปอีก แต่มันกลับกล้ากลับไปยังสำนักศึกษาเล็ก ๆ นั่น”
“อยู่ที่หุบเขาโอสถที่ข้าไม่กล้าลงมือก็เพราะว่ามีหอโอสถอยู่ แต่ที่สำนักศึกษาซวนเสียนั่น พวกเราหุบเขาหมอเทวดาจะฆ่าล้างบางก็เหมือนกับการบี้มดตัวหนึ่งให้ตายเท่านั้น”
เมื่อกล่าวจบเขาก็ออกคำสั่งทันที “ให้หัวหน้าหุบเขาหมอเทวดาไปที่สำนักศึกษาซวนเสีย เพื่อจับตัวมู่เฉียนซีมา”
“ขอรับ!”
เมื่อมู่เฉียนซีกลับไปยังสำนักศึกษาซวนเสีย ทันทีที่นางเข้าไปในสำนักศึกษานางก็ถูกผู้อาวุโสสูงสุดกุมตัวเอาไว้
“เจ้านั้นไม่ได้เห็นข้าผู้นี้ที่เป็นอาจารย์อยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย ช่างทำให้ข้า
