กข้าบอกว่าบนนิ้วข้ามีแหวนศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ล่ะ พวกเจ้าจะเชื่อหรือไม่ ?” มู่เฉียนซียกมือขึ้นเผยให้เห็นแหวนศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์ที่สวมอยู่ที่นิ้ว
อวี้เหลียนชิงกล่าวอย่างดูถูกเหยียดหยามว่า “ข้าว่าผู้หญิงเช่นเจ้ามันบ้าไปแล้ว เจ้าคิดจริง ๆ เหรอว่าแหวนศักดิ์สิทธิ์นิรันดร์นั้นจะมีอยู่ทั่วทุกแห่งหนหน่ะ!”
หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินมองไปที่มู่เฉียนซี “เสี่ยวซี นี่คือหม้อพิษสามอสูร ไม่ใช่หม้อเทพนิรันดร์จริง ๆ หรือ”
มู่เฉียนซีอยู่ที่หุบเขาโอสถมาหลายวันแล้ว หัวหน้าหุบเขาเวินเหรินรู้ดีว่าคำพูดนี้ของมู่เฉียนซีไม่ใช่คำพูดที่เหลวไหล
“ถูกต้อง!” มู่เฉียนซีพยักหน้าพลางกล่าว
เดิมทีนางกำลังศึกษาการปรุงยาสวรรค์ว่านหลิงอยู่ และได้ศึกษาเค้าโครงออกมาได้เล็กน้อยแล้ว แต่หม้อเทพปาฮวางชิงมู่กลับมีปฏิกิริยาที่แปลกประหลาดราวกับว่าได้เจอกับหม้อที่มีลักษณะเดียวกับมันแล้ว
และนี่เป็นผลให้นางต้องหยุดการปรุงยาเอาไว้ก่อนและมาที่นี่ นึกไม่ถึงว่าอวี้เหลียนชิงจะเอาหม้อพิษสามอสูรออกมา และแอบอ้างว่าเป็นหม้อเทพนิรันดร์ ช่างน่าขำยิ่งนัก!
ถ้าหากนิรันดร์ไม่ได้หลับใหลไป มันคงต้องออกมาด่าเจ้าหมอนี้จนกลายเป็นสุนัขเป็นแน่
“นางเป็นเพียงแค่สาวน้อยคนหนึ่ง จะรู้ได้เช่นไร ?” ไป๋เวิงกล่าวอย่างเย็นชา
“ข้าเคยเข้าไปในจวนซางไห่ที่เสียโจวมาแล้ว ในจวนซางไห่มีบันทึกเกี่ยวกับหม้อเทพนิรันดร์ รวมถึงบันทึกของเลียนแบบอื่น ๆ ของหม้อเทพนิรันดร์ด้วย แน่นอน
