ถูกความฉลาดของตนนำโทษมาให้”
หลังจากเขียนจดหมายเสร็จก็ให้คนรีบส่งไป มู่เฉียนซีเปิดจดหมายดูและรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย!
เม็ดยาขั้นสวรรค์ระดับที่เก้าที่หอโอสถนําออกมาทําให้นางจํากัดความคิดของนางไว้ที่ยานั่น และทําให้นางมองข้ามยาน้ำที่นางคุ้นเคยไป
จวินโม่ซีเขียนในจดหมายไว้ว่า “เม็ดยาขั้นสวรรค์ระดับที่เก้าขั้นสูงสุด เกรงว่าคงไม่มีใครในโลกทั้งสี่ที่จะสามารถหลอมออกมาได้ เจ้ากับข้าต้องฝึกอีกกี่ร้อยปีถึงจะสามารถสําเร็จได้”
“ถึงไม่สามารถปรุงเม็ดยาระดับสวรรค์ขั้นเก้าขั้นสูงสุดได้ แต่เจ้าผู้วิปริตมากเช่นนี้ เจ้าสามารถปรุงยาน้ำที่เทียบได้กับเม็ดยาระดับสวรรค์ขั้นเก้าขั้นสูงสุดออกมาได้! หอโอสถต้องการดูดซับพลังของยาเท่านั้น พลังของยาน้ำของเจ้านั้นจะต่างกับยาเม็ดมากน้อยสักแค่ไหนเชียว บางทีของเหลวอาจจะยังดูดซับได้ดีกว่าก็ได้!”
นี่เป็นข่าวดีอย่างแน่นอน แต่มู่เฉียนซีไม่ได้รีบร้อนที่จะบอกกับหัวหน้าหุบเขาเวินเหริน
สิ่งที่จวินโม่ซีพูดนั้นดูง่ายดายมาก แต่ยาน้ำที่เทียบได้กับเม็ดยาระดับเก้าขั้นสูงสุด ไหนเลยจะปรุงออกมาได้ง่าย ๆ แม้ว่าในมือของนางจะมีสูตรยาก็ตาม
กองสมุนไพรวิญญาณที่หอโอสถให้มานั้น มีวัตถุดิบในการสกัดกลั่นเม็ดยาสวรรค์ว่านหลิง และยังมีมากอีกด้วย!
มู่เฉียนซีตัดสินใจว่าไม่ว่านางจะลองอีกกี่ครั้งและปรุงยาอีกกี่รอบ นางก็จะต้องปรุงออกมาอย่างสมบูรณ์แบบที่สุดให้ได้
ในวันถัดมา มู่เฉียนซีหมกมุ่นจนแทบจะลืมกิ
