ไม่บอกข้าสักคำ เจ้าเฒ่าหวงฝู่ ใช้ได้เลยหนิเจ้าน่ะ!”
อาจารย์ใหญ่หวงฝู่ขบขัน เขาหัวเราะทั้งน้ำตา สายตาก็ปรายมองไปที่ศิษย์มู่เฉียนซี “สาวน้อย เหตุใดเจ้าถึงไม่บอกข้าว่าเจ้าเป็นศิษย์ของเจ้าเฒ่านี่เล่า ?”
สำนักส่วนในกับสำนักย่อยการปรุงยานั้นติดต่อกันน้อยมาก เรื่องที่มู่เฉียนซีเป็นศิษย์ของผู้อาวุโสสูงสุดเป็นเรื่องที่คนของสำนักส่วนในรู้ดีกันทุกคน แต่อาจารย์ใหญ่หวงฝู่กลับไม่เคยรับรู้ข่าวสารเกี่ยวกับสำนักส่วนในเลย แน่นอนว่าเขาไม่รู้เรื่องนี้
มู่เฉียนซีตีหน้าซื่อไร้เดียงสา “เห…? ก็ท่านอาจารย์ใหญ่หวงฝู่ไม่ได้ถามข้า”
อาจารย์ใหญ่หวงฝู่รู้สึกเจ็บแสบในใจเป็นอย่างมาก ด้วยเพราะไปยืมเอาลูกศิษย์ของผู้อาวุโสสูงสุดมา เช่นนั้นจะต้องแล่ชิ้นเนื้อตัวเองเพื่อแลกเปลี่ยนแน่นอน เจ้าผู้เฒ่านี่มิอาจหลอกได้ง่ายดายนัก
อาจารย์ใหญ่หวงฝู่เอ่ย “สาวน้อยตอบรับไปแล้ว และยืนยันเรื่องตัวบุคคลไปแล้ว เจ้าจะมาให้ข้าเปลี่ยนความคิดเอาตอนนี้คงไม่ได้ เสียใจด้วย”
“ระยะเวลาที่ไปทวีปอวิ๋นโจวในครั้งนี้ไม่สั้นเลย ศิษย์ของข้าต้องเสียเวลาไปไม่รู้เท่าไร ถึงต่อให้ตอนนั้นได้รางวัลจากการติดอันดับมา นั่นก็จะทำให้เจ้าพลอยมีชื่อเสียงก้องไกลไปด้วยนะเจ้าเฒ่า”
“ทั้งหมดนี้ก็เพื่อสร้างความรุ่งโรจน์ให้แก่สำนักศึกษาซวนเสียเรา อาจารย์ใหญ่ซวนเองก็ย่อมยินดีเป็นอย่างมากที่ได้เห็นเช่นนั้น”
“หึ! พวกหุบเขาหมอเทวดาจะไปเข้าร่วมด้วย พวกนั้นล้วนแต่เป็นพวกขี้อิจฉ
