าตาร้อน ถ้าหากว่าความสามารถของพวกนั้นไม่สู้ศิษย์ของเรา แล้วมาทำอะไรศิษย์ของข้าล่ะ จะทำเช่นไร ?” แม้ผู้อาวุโสสูงสุดจะอายุมากถึงเพียงนี้แล้ว ก็ยังอ่านการณ์ได้กว้างไกลยิ่งนัก
“ครั้งนี้ข้าจะนำกลุ่มไปเอง นั่นยังไม่พออีกหรือ ?”
“ด้วยทักษะการต่อสู้งู ๆ ปลา ๆ อย่างเจ้าน่ะรึ หึ! ไม่พอ”
“เจ้า…”
ชายชราทั้งสองเริ่มแตกหักกันอย่างไม่เหลือดี ในที่สุดผู้อาวุโสสูงสุดก็เริ่มเรียกร้องค่าสินน้ำใจ
คลังสมบัติน้อย ๆ ส่วนตัวของอาจารย์ใหญ่ถูกขุดออกไปไม่น้อย รวมถึงของที่ผู้อาวุโสสูงสุดเคยหมายตาเอาไว้ แต่อาจารย์ใหญ่หวงฝู่ก็ไม่เคยยอมมอบให้ บัดนี้ เขาจำเป็นต้องยอมมอบมันให้แก่ผู้อาวุโสสูงสุดเสียแล้ว
อาจารย์ใหญ่หวงฝู่พึมพำในลำคอ “เจ้านี่ช่างมีโชคเสียเหลือเกินที่ได้มีลูกศิษย์เก่งกาจสะท้านโลกหล้าถึงเพียงนี้”
ผู้อาวุโสสูงสุดยืดอกกล่าวอย่างภาคภูมิ “นี่เป็นศิษย์ที่ข้าเล็งเอาไว้ตั้งแต่ตอนสอบเข้ามาแล้ว แน่นอนว่าข้าจะไม่ยอมให้ใครแย่งไปโดยง่าย”
มาวันนี้เมื่อมู่เฉียนซีรู้ว่าตนนั้นถูกผู้อาวุโสเล็งเอาไว้ตั้งแต่ตอนสอบเข้า นางรู้สึกตกตะลึงอยู่บ้าง
ผู้อาวุโสสูงสุดสูดหายใจเข้าก่อนจะกล่าว “ศิษย์ที่สามารถผ่านร้อยหลอมได้สำเร็จ ข้าก็อยากไม่สนใจอยู่หรอก แต่ก็ทำมิได้”
อาจารย์ใหญ่หวงฝู่ตกตะลึงเช่นกัน “เจ้า… เจ้าว่าไงนะ ? ร้อยหลอมรึ ?!”
ความสามารถในการปรุงยาก็นับว่าน่าตะลึงแล้ว พลังความสามารถในการฝึกบำเพ็ญของนางก็ยังจะน่าตะลึงไม่แพ้กัน
