ินโม่ซีกำลังกินดื่มดั่งกับท้องเป็นผืนทะเลหรือไม่ก็หนักกว่านั้น ท้องเขาอาจเป็นหลุมดำไร้ที่สิ้นสุด
มู่เฉียนซีทักทาย “เฮ้! เจ้ากินเช่นนี้ทุกวี่วันแต่กลับไม่กลายเป็นคนอ้วน แปลกจริง ๆ”
“ข้าเป็นนักปรุงยา แน่นอนว่าข้าไม่ปล่อยให้เหตุการณ์เช่นนั้นเกิดขึ้น ถ้าหากว่าข้ากลายเป็นเจ้าคนอ้วนท้วนไป เช่นนั้นข้าก็อาจหน้าตาไม่หล่อเหลาเหมือนก่อน” จวินโม่ซีตอบกลับพร้อมรอยยิ้ม
“แต่ก็นะ เจ้ามีเรื่องอะไรก็รอให้ข้ากินเสร็จก่อนค่อยว่ากันเถิด”
มู่เฉียนซีขมวดคิ้วเข้าใส่คนตรงหน้า “แหม ข้าก็ยังไม่ได้กินอะไรมาเลย เจ้าจะมิเชิญชวนกันกินบ้างเลยหรือ แต่ก็ช่าง อาหารจานเด็ดของหอว่านเสียแห่งเมืองเสีย ข้ากินบ้างดีกว่า ไม่เกรงใจเจ้าแล้วล่ะ”
จวินโม่ซีแทบร้องไห้ “ไม่! เจ้าจะทำเช่นนี้ไม่ได้ นี่มันของข้า!”
“ในเมื่อเอามาอยู่ในที่ของข้า แน่นอนว่ามันก็ต้องเป็นของกินของข้าด้วย”
ปรากฏว่าทั้งสองนั้นเริ่มศึกแห่งการแย่งชิงอาหารกันขึ้น สุดท้ายต่างฝ่ายต่างก็ได้กินกันคนละครึ่ง หลังจากกินเสร็จ สภาพตรงนั้นก็เละเทะไปหมด
โม่จิ่นนับถือมู่เฉียนซีอย่างมาก ผู้ที่กล้าแย่งของกินของหัวหน้านักปรุงยาอย่างจวินโม่ซีได้ ต้องยกให้นายท่านเท่านั้น สตรีอะไรช่างยอดเยี่ยม!
หากเป็นคนธรรมดาทั่วไปกล้าแย่งของกินของหัวหน้านักปรุงยาจวินโม่ซีละก็ เช่นนั้นคงได้ตายอย่างศพไม่สวยเป็นแน่
หลังจากที่สิ้นสุดการกินแล้ว จวินโม่ซีฟื้นฟูความสงบในลักษณะของหัวหน้านักปรุงยาขึ้นม
