า เขามองมู่เฉียนซีแล้วกล่าวขึ้น “ถ้าหากไม่มีเรื่องสำคัญ เจ้าจะต้องไม่มาเยี่ยมหาข้าอย่างแน่นอน ว่ามา! เจ้ามีเรื่องอะไร ?”
มู่เฉียนซีกล่าว “ประเดี๋ยวข้าจะต้องไปเข้าร่วมการคัดเลือกของหอแห่งหุบเขาโอสถที่ทวีปอวิ๋นโจว ลูกศิษย์ที่ได้รับการถ่ายทอดโดยตรงจากท่านผู้เฒ่าแห่งหุบเขาหมอเทวดาก็จะไปเข้าร่วมด้วย ข้าจึงอยากรู้ว่าเจ้ามีข่าวเกี่ยวกับศัตรูมากน้อยเพียงใด”
“ข้าเคยพบกับศิษย์ของเจ้าเฒ่านั่นมาก่อน เขาเป็นผู้ที่ไร้ความสามารถผู้หนึ่งและหากต้องมาเจอกับเจ้า เขาแพ้เจ้าแน่ ๆ” จวินโม่ซีมั่นใจ
“แต่ว่าเขาผู้นี้เป็นคนขี้อิจฉาตาร้อนมาแต่ไหนแต่ไร ใจที่ริษยาของเขานั้นรุนแรงนัก ถึงแม้ข้าจะอยู่ที่หุบเขาหมอเทวดาได้ไม่นานเท่าไรนัก แต่ข้าก็ถูกเขาลอบทำร้ายมาแล้วไม่รู้ตั้งกี่หน และหากเขาพบว่าเจ้าเก่งกาจกว่าเขาหรือถึงขั้นเอาชนะเขาและตบหน้าหุบเขาหมอเทวดา เช่นนั้นเกรงว่าเขาคงจะไม่ยอมรามือง่าย ๆ”
“ถ้าพวกเขาไม่ยอมรามือ ข้าก็จะยิ่งไม่หยุด” มู่เฉียนซีแสยะยิ้มเย็นชา
“จะให้ข้าไปด้วยกันกับเจ้าหรือไม่ ?” จวินโม่ซีถามด้วยความไม่วางใจเล็กน้อย
“ไม่เป็นไรหรอก ในตอนนี้ยังมิใช่เวลาเปิดเผยตัวของเจ้า นี่เป็นแค่เพียงการรับมือกับลูกศิษย์ของเขาผู้หนึ่งเท่านั้น มิใช่จะไปสู้กับเจ้าตัวประหลาดเฒ่าแห่งหุบเขาหมอเทวดานั่น”
“เจ้าหัวไม้นั่นยังไม่ตื่นขึ้นมาอีกรึ ?” จวินโม่ซีถามขึ้น
การที่นางต่อสู้กับพวกหุบเขาหมอเทวดาที่ทวีปเซี่ยโจวนั้น จะร้าย
