ฉียนซีและกล่าวว่า “เจ้ามันเป็นนังปีศาจสมควรตาย ฝากเอาไว้ก่อนเถอะ! สักวัน ข้าซูเซิงจะมีทักษะด้านพิษที่แข็งแกร่งกว่าเจ้าให้ได้ จะต้องเป็นนักเรียนที่เชี่ยวชาญเรื่องพิษผู้แข็งแกร่งที่สุดของท่านอาจารย์มู่ให้ได้ ต่อให้เป็นเจ้า ก็ต้องหลีกทางให้ข้า”
มู่เฉียนซีโบกมือพลางกล่าว “ข้าว่านะ ความปรารถนานี้ของเจ้าไม่มีทางเป็นไปได้อย่างแน่นอน!”
ไม่ใช่ว่าทักษะในด้านพิษของซูเซิงจะแข็งแกร่งกว่านางไม่ได้ ถึงอย่างไรเสียทุกอย่างก็ล้วนแต่เป็นไปได้เสมอ ศิษย์ได้วิชาจากอาจารย์ แต่เก่งกว่าอาจารย์ ใช่ว่าจะไม่มี
ทว่า นางไม่มีทางจะกลายเป็นศิษย์ของตัวเองไปได้ แล้วจะหลีกทางให้เขาได้เช่นไรกันหล่ะ!
“เจ้าอย่าได้ดูถูกคนอื่นให้มากนักเลย” ซูเซิงกัดฟันกรอดพลางกล่าว
ต่อให้ข้างหน้าจะเป็นภูเขาสูงยากที่จะข้ามไป วันนี้ทักษะการปรุงพิษที่ตนเองภาคภูมิใจกลับถูกปราบลงจนยับเยินไม่เป็นท่า อีกทั้งยังโดนปีศาจผู้น่ารังเกียจถึงที่สุดผู้นี้ปั่นหัวอีก ไม่ว่าอย่างไรก็ตามเขาก็จะต้องพยายามให้ถึงที่สุด
มู่เฉียนซีกล่าวยั่วโมโหว่า “ก็ข้าพูดเรื่องจริงหนิ”
ซูเซิงที่ได้รับการแก้พิษแล้ว ในตอนนี้โกรธเป็นฟืนเป็นไฟจนบาดเจ็บภายในแล้ว เขาสูดลมหายใจเข้าเฮือกใหญ่พลางกำหมัดแน่น
พูดมากไปก็ไร้ประโยชน์ ถึงตอนนั้นให้ความจริงพิสูจน์ก็แล้วกัน
มู่เฉียนซีกล่าว “ในเมื่อเจ้ายืนยันเช่นนี้แล้ว พวกเจ้าก็ยอมแพ้แล้ว เช่นนั้นข้าก็จะกลับสำนักส่วนในไปฝึกฝนต่อ”
มู่เฉียนซีเดิ
