นางลงมือ ซูเซิงพลันตกใจ
เขาเรียนการปรุงยาพิษในแบบของอาจารย์มู่ เรียนแค่เพียงผิวเผินเท่านั้น แต่เจ้านี่ได้เรียนรู้ถึงแก่นสารโดยตรง
ห่างไกล… ความสามารถของเขากับนางห่างไกลกันมากจริง ๆ
เมื่อมู่เฉียนซีหลอมยาพิษออกมา นางยิ้มตาหยีและเอ่ยกับซูเซิง “การประลองหลอมยาพิษเป็นการประลองแบบหนึ่งที่อันตรายมาก มันสามารถแยกแยะสูงต่ำได้”
“แยกแยะยังไงล่ะ ?” ซูเซิงขมวดคิ้วถาม
“นั่นก็คือข้ากินยาพิษของเจ้า ส่วนเจ้าก็กินของข้า แล้วเรามาดูกันว่าใครจะสามารถถอนพิษได้อย่างปลอดภัย เจ้ากล้าไหมเล่า หืม ? สหายซูเซิง” ดวงตาของมู่เฉียนซีเต็มไปด้วยความยั่วยุ
ซูเซิงเอ่ยขึ้น “ทำไมข้าจะไม่กล้า ข้าทำแน่”
เขาอยากรู้ถึงความเป็นพิษของยาพิษนั่น แม้เขาจะรู้ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ตัวเขาสามารถควบคุมได้ แต่เขาก็ยอมไปโดยไม่คำนึงถึงสิ่งใด
หวงฝู่จี้เหินตกใจ “เฮ้ ซูเซิง! เจ้าอย่าทําอะไรบุ่มบ่ามสิ”
ซูเซิง “เจ้าไม่ต้องห่วงข้า ข้ารู้ขอบเขตตัวเองดี”
มู่เฉียนซียิ้มเจ้าเล่ห์ก่อนจะกล่าวว่า “ความกล้าหาญเจ้าไม่เลวเลยหนิ”
ซูเซิงมีพรสวรรค์มาก เขาไม่กลัวที่จะสํารวจพิษ ด้วยศักยภาพและความเพียร เขาเชื่อว่าตนเองเป็นนักพิษที่ยอดเยี่ยมได้อย่างแน่นอน แต่ก่อนหน้านั้นคงต้องให้ยาแรง ๆ แก่เขาเพื่อให้เขาพัฒนาได้เร็วขึ้น
ซูเซิงหยิบยาของมู่เฉียนซีขึ้นมากลืนมันลงไปอย่างหาญกล้า มู่เฉียนซีก็เช่นกัน นางกลืนยาของซูเซิงลงไปด้วย
นี่เป็นการต่อสู้ที่อันตรายทว่าก็ยอดเยี่ย
