”
“บัดซบ! เจ้ารอความตายได้เลย!”
มู่เฉียนซีกล่าวอย่างราบเรียบว่า “ห่างชั้นกันมากอย่างนั้นเหรอ ? แต่ข้าคิดว่าไม่เท่าไหร่นะ!”
เงาร่างนั้นปรากฏขึ้นด้านหลังหลัวเท่ออย่างรวดเร็วราวกับสายฟ้า เข็มยาหลายสิบเข็มพุ่งออกไปพร้อมกัน
ความเร็วของหลัวเท่อก็รวดเร็วมาก หลบหลีกอย่างรวดเร็วราวกับสายลมที่พัดกระโชกแรงก็มิปาน
เจ้าหมอนี่เป็นคนที่มีความเร็วที่สุดเท่าที่มู่เฉียนซีเคยเจอมาในการสอบครั้งนี้
“ศิษย์น้องมู่เฉียนซี เผชิญหน้ากับข้า ความเร็วของเจ้านั้นไม่ได้นับว่าเหนือไปกว่าข้าเลย ข้าเองก็ไม่เข้าใจจริง ๆ ว่าเหตุใดเจ้าถึงได้ยืนกรานที่จะต่อสู้กับข้า!” หลัวเท่อส่ายหน้าอย่างจนปัญญาพลางกล่าว
“ไม่ได้เหนือกว่าอย่างนั้นเหรอ ? ข้าจะทำให้เจ้าได้เห็นว่าสิ่งใดที่เรียกว่าเหนือกว่า”
มู่เฉียนซีได้โจมตีหลัวเท่ออีกครั้ง ภายในชั่วพริบตาเดียวมังกรวารีก็พุ่งทะยานออกไป
ปัง ปัง ปัง!
ความเร็วของทั้งสองนั้นกำลังถึงขีดสูงสุด สามพี่น้องตระกูลฉาวกับฉูห้าวมองเห็นเพียงแค่เงาร่างสีม่วงและสีดำกำลังต่อสู้กันไปมาอย่างรวดเร็ว
“นี่เมื่อไหร่จะสิ้นสุดสักที!” น้ำเสียงของฉาวต้าไม่ค่อยจะดีนัก
“พี่ใหญ่ เห็นความเร็วของหลัวเท่อหรือไม่ เริ่มจะช้าลงแล้ว”
“ใช่ เริ่มช้าลงแล้ว! สูญเสียพลังไปมากเช่นนี้ จะไม่ช้าได้ยังไงกัน”
ฉูห้าวกล่าวด้วยความภาคภูมิใจว่า “แต่ความเร็วของพี่ใหญ่มู่ของข้ากลับยิ่งเพิ่มขึ้นเรื่อย ๆ แล้ว”
“เจ้า…” สีหน้าของหลัวเท่อยิ่งแย่
