้วก็กลายเป็นลูกแกะตัวเล็ก ๆ อยู่ดี
ปลายกระบี่ยักษ์ชี้ไปที่จวินโม่ซี ก่อนจะกล่าวขึ้นว่า “ตกลงเจ้าคือมู่ซีใช่หรือไม่”
จวินโม่ซีกล่าว “ข้าไม่ใช่มู่ซีสักหน่อย แต่ข้าก็สนิทกับมู่ซีมาก จะให้ข้าบอกเจ้าไหมว่าเขาอยู่ที่ไหน ?”
“อยู่ไหน ?” จิตสังหารนั้นยิ่งน่าสะพรึงกลัวมากกว่าเดิม
มู่เฉียนซีกล่าว “จวินโม่ซี หยุดก่อเรื่องได้แล้ว ข้ามีเรื่องจะให้เจ้าช่วย ตามข้ามา!’
“ช่วยข้าตรวจดูอาการของอารองหน่อย” ถึงแม้ว่านางจะได้รับมรดกมาจากหม้อเทพนิรันดร์ แต่ความรู้และความสามารถของนิรันดร์นางก็ยังไม่ได้เรียนรู้ลึกถึงขั้นนั้น
จวินโม่ซีเป็นคนของตระกูลยาโบราณ บางทีเขาอาจจะรู้วิธีบ้าง
ทว่า หลังจากที่จวินโม่ซีได้ตรวจดูร่างกายของหลิงแล้ว สีหน้าของเขาก็พลันเปลี่ยนไปในทันที
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “จวินโม่ซี เกิดอะไรขึ้น ?”
“อารองเจ้าโดนคำสาปต้องห้าม มันเป็นคำสาปที่ตระกูลจวินของข้าได้ปิดผนึกเอาไว้นานแล้ว และไม่อาจใช้ได้อีก คนประเภทนี้สามารถช่วยชีวิตคนที่กำลังจะตายให้รอดได้ คนเช่นนี้ไม่มีจิตสำนึกของตัวเอง ไม่มีความรู้สึกและความทรงจำของตัวเอง ได้แต่ทำตามคำสั่งของผู้ที่สาปเท่านั้น” จวินโม่ซีกล่าวเสียงขรึม ขรึมกว่าที่นางได้จินตนาการไว้อีก
จวินโม่ซีกล่าว “แต่สภาพการณ์ของอารองเจ้ามันเป็นกรณีพิเศษ และน่าจะเกี่ยวข้องกับตัวเขาเองมากด้วย แต่เขาก็อันตรายไม่น้อย หากผู้สาปรู้ว่าเจ้าพิเศษต่อเขา ถึงตอนนั้นแล้วไม่ใช่เขาจะฆ่าเจ้า แต่
