ยู่ที่มู่เฉียนซีชำนาญในการปรุงพิษ นางคุ้นชินกับกลิ่นของสิ่งมีพิษเช่นนั้น ถึงแม้ว่าจะอยู่ห่างไกลออกไปนางก็ยังคงสัมผัสถึงมันได้ เหล่าผู้เฒ่าเชื่อนางสักหน่อยก็คงไม่มีอะไรเสียหาย
“ทางนี้!” จนแล้วจนรอดมู่เฉียนซีก็โพล่งออกมา นางพาเหล่าผู้อาวุโสเดินอ้อมตรอกเล็ก ๆ ไป จากนั้นก็ได้พบเข้ากับสัตว์ตัวหนึ่งตรงมุมกำแพง
“นั่น… นั่นมันคือสัตว์เลี้ยงของราชาแห่งพิษนี่!” ผู้อาวุโสสูงสุดเบิกตากว้างกล่าวขึ้น
“ราชาแห่งพิษจะต้องอยู่ใกล้ ๆ นี่แน่ ข้าจะฆ่าเจ้าบ้านั่น”
“เรารีบไปหากันเถอะ”
มู่เฉียนซี “ช้าก่อน! ในตอนนี้ยังไม่สามารถที่จะฆ่าราชาแห่งพิษได้ พวกท่านใจเย็น ๆ ก่อนสิ”
“ฆ่าไม่ได้ ? เหตุใดเล่าถึงฆ่าไม่ได้ ?”
“ราชาแห่งพิษใช้วิธีการเช่นนั้นตามหาตัวอาจารย์ใหญ่และคงจะมีโอกาสสำเร็จอยู่มาก แต่ในตอนนี้พวกเราหาตัวอาจารย์ใหญ่ไม่พบ ก็ให้ราชาแห่งพิษช่วยเราหาก็ดีต่อพวกเราด้วย เมื่อถึงตอนนั้นก็จะเป็นดั่งเช่นตั๊กแตนตำข้าวรอจับจักจั่น นกกระจอกรอโฉบอยู่ภายหลังยังไงล่ะ” มู่เฉียนซียกยิ้มมุมปากอย่างผู้เหนือกว่า
“หืม ก็จริง เรายังสามารถทำเช่นนี้ได้”
“แต่ว่า… ถ้าหากอาจารย์ใหญ่ต้องพิษของราชาแห่งพิษเข้าล่ะจะทำเช่นไร ? นอกจากอาจารย์ใหญ่แล้วไม่มีผู้ใดที่สามารถถอนพิษของราชาแห่งพิษได้”
มู่เฉียนซีเอ่ยขึ้น “มิใช่ว่ายังมีข้าอยู่รึ ? ข้าซะอย่าง หากราชาแห่งพิษใช้พิษ ข้าก็น่าจะมีวิธีแก้มัน”
“ก็ถูกต้องตามที่เจ้าว่า ในตอนนี้พวกเราคงทำได้
