เพียงแต่ฟังเจ้า เช่นนั้นก็รอก่อนแล้วกัน”
พวกเขาลอบตามสัตว์เลี้ยงของราชาแห่งพิษไป และได้เห็นว่าเจ้าพวกสัตว์พิษเหล่านั้นไปล้อมจวนเก่าผุพังแห่งหนึ่งไว้ แต่แปลกประหลาดนัก พวกเขากลับรู้สึกอย่างชัดเจนว่าจวนแห่งนี้ไม่มีใครอยู่เลยแม้แต่ผู้เดียว
แล้วพวกตะขาบมันพากันมาล้อมทำไม ?
อึดใจต่อมา เงาร่างสีดำเงาหนึ่งกระโจนลงมายังตรงกลางจวน ก่อนจะกล่าวขึ้นด้วยเสียงแหบแห้ง
“แค่ก ๆ ๆ เจ้าเฒ่าหวงฝู่ เจ้ามาหลบอยู่ที่นี่นี่เอง ในที่สุดข้าก็หาเจ้าพบแล้ว หึ ๆ ๆ ๆ ๆ”
ไม่มีใครอยู่ในที่แห่งนั้น ทว่าราชาแห่งพิษมั่นใจเป็นอย่างมากว่าอาจารย์ใหญ่หวงฝู่อยู่ในนั้น
ตะขาบตัวนั้นไปตรวจหาทุกซอกทุกมุมของจวน ครู่ต่อมาสิ่งที่น่าประหลาดใจก็เกิดขึ้นอีกครั้ง มันไปเดินวนอยู่ที่ใต้โต๊ะตัวหนึ่งอย่างไม่รู้จบ ราชาแห่งพิษยิ้มเยาะทันที เขากล่าวขึ้นอย่างพึงพอใจ “ฮ่า ๆ ๆ ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้เอง ฉลาดจริง ๆ”
“ที่นี่มีกลไกอยู่”
— แกรก! แกรก! —
เมื่อหากลไกลเจอ เขาจึงเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว ข้างในนั้นมีช่องว่างปรากฏให้เห็น
เมื่อราชาแห่งพิษเดินลงไปก็ได้พบกับอาจารย์ใหญ่หวงฝู่ที่กำลังหลับตาปรับลมหายใจอยู่ลำพัง เขาอยู่ในสถานะของเต่าจำศีล ทว่าเป็นเพราะมีผู้บุกเข้ามาในที่แห่งนี้ อาจารย์ใหญ่จึงได้ลืมตาขึ้นมามองไปยังผู้ที่อยู่ตรงหน้าก่อนจะเอ่ยขึ้นเสียงเย็น “เจ้านั่นเอง ไม่เจอกันนานเลยนะราชาแห่งพิษ”
ราชาแห่งพิษกล่าว “เจ้าเฒ่าหวงฝู่ ข้าคิดไม่ถึงเลยว่า
