“มู่ เฟิงอวิ๋น……”
“มู่ เฟิงหลิง……”
เขาเอ่ยชื่อทั้งสองออกมาอย่างช้า ๆ พลางครุ่นคิด เส้นเลือดทั่วทั้งร่างของเขาก็กระตุกขึ้นอย่างรุนแรง และดูเหมือนว่าจะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ
การตอบสนองเช่นนี้ต้องมีความสัมพันธ์เกี่ยวข้องกันแน่นอน
“ไม่ต้องคิดแล้ว!” มู่เฉียนซีรีบห้าม
หากคนผู้นี้มีเป็นญาติของนางจริง ๆ หรือจะเป็นสหายคนสำคัญหรือลูกน้องของญาติ การที่ทำให้เขาบาดเจ็บสาหัสเช่นนี้ก็ไม่ใช่เรื่องดีแน่
เรื่องบางเรื่องก็ต้องค่อย ๆ ตรวจสอบ เขาผู้นี้จะเป็นอะไรไปไม่ได้
มู่เฉียนซีฉีดยากล่อมประสาทให้เขาเพื่อให้เขาสงบลง
“ไม่ต้องคิดแล้ว ตอนนี้เจ้าไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น!”
เขาพยักหน้าและรักษาอาการอยู่ในมุมมุมหนึ่ง จากนั้นก็นิ่งเงียบไปอีกครั้ง
มู่เฉียนซีกล่าวถามว่า “เจ้าอาศัยอยู่ที่ไหนล่ะ แล้วถ้าเราจากกันข้าจะตามหาเจ้าได้ที่ไหน ?”
หากบีบบังคับให้คนผู้นี้อยู่ข้างกายก็คงจะเป็นไปไม่ได้ แต่หากคิดหาวิธีฟื้นความทรงจำให้เขาได้แล้วไปหาเขา เช่นนี้สิถึงจะถูก
“มันเป็นคำสั่ง พูดออกไปให้คนนอกฟังไม่ได้เด็ดขาด!” เขากล่าวเสียงแข็ง
แสงประกายเย็นวาบผ่านดวงตาของมู่เฉียนซี คำสาปต้องห้ามที่อยู่ในร่างกายของเขาไม่ใช่สิ่งดีแน่ ตกลงแล้วใครกันแน่ที่เป็นคนควบคุมเขา ?
“ตกลง เช่นนั้นข้าก็จะไม่ถาม” มู่เฉียนซีก็ไม่ได้ฝืนใจเขา
ตั้งแต่ท่านอาได้จากไป ข้างกายนางก็ไม่มีญาติสนิทเหลืออยู่เลย จู่ ๆ ก็มีคนคนหนึ่งปรากฏตัวขึ้นมาและทำให้นางรู้สึกว่ามีควา
