อู๋ตี้ไม่เคยทำให้ผิดหวัง เจ้าแมวขาวรวดเร็วมาก ไม่นานมันก็รีบกลับมารายงานมู่เฉียนซี เสียงตื่นเต้นของมันดังมาแต่ไกล “นายท่าน ข้าเจอแล้ว ข้าเจอแล้ว ข้าเจอแล้ว!”
“บัดซบเอ๊ย!” เสี่ยวหงสบถ มันรู้สึกหงุดหงิดอย่างที่สุด พลาดท่าเสียทีถูกเจ้าแมวโง่ตัวนี้แย่งไปก่อนจนได้
“ไปกันเถอะ” มู่เฉียนซียิ้มมุมปาก
พวกเขาทั้งสามมุ่งหน้าตรงไปยังสุสานของราชามังกร สุสานถูกซ่อนอยู่หลังกองหนามกองหนึ่ง เสี่ยวหงทำหน้ายู่ มันกล่าวอย่างไม่พอใจ “เจ้าหมอนี่ช่างรู้จักหารังให้ตัวเองได้ดีจริง ๆ นะ ดูท่าทางข้าคงต้องใช้ไฟเผาที่นี่แล้ว”
เปลวเพลิงของเสี่ยวหงลุกโชนออกมาเผาหนามในที่นี้ทันที
อู่ตี้มองเปลวไฟอย่างสะใจก่อนจะหันไปกล่าวกับนายท่านของมัน “นายท่าน พวกเรารีบเข้าไปกันเถอะ”
“อืม”
เวลานี้ราชามังกรที่กําลังถูกมนุษย์ต่อสู้พัวพันจนได้รับบาดเจ็บหนัก ไม่มีทางคาดคิดถึงแน่ ๆ ว่ารังอันแสนรักของมันจะถูกมนุษย์บุกเข้าไปทำลายแล้ว
ความรู้สึกในตอนนี้ของมู่เฉียนซี เสมือนนางไม่ได้บุกเข้าไปในรังของราชามังกร แต่เป็นดินแดนแห่งสมบัติ
ทุกที่โดยรอบล้วนเป็นสมบัติที่นางชอบ มันละลานตาไปด้วยสมุนไพรวิญญาณทุกชนิด ดูเหมือนว่าเจ้ามังกรนี่จะชอบเก็บสะสมสมุนไพรวิญญาณ เห็นได้จากสมุนไพรวิญญาณระดับสูงทุกชนิดที่อยู่ละแวกภูเขาป้าหวังล้วนถูกมันเก็บมาหมดแล้ว
เมื่อเสี่ยงอันตรายขึ้นมาถึงขนาดนี้ มู่เฉียนซีไม่เกรงใจอย่างแน่นอน สมุนไพรวิญญาณในที่นี้ถูกนางกวาดไป
