อมออกช่วยเหลือตลอดเวลา”
“รับทราบขอรับ!”
เมื่อต้องเผชิญกับการโจมตีจากพยัคฆ์สะท้านฟ้า มู่เฉียนซีลอยตัวขึ้นไปกลางอากาศ แขนขาวนวลทว่าไม่อ่อนแอยกขึ้นมากางฝ่ามือตบพลังลงพื้นดินทันที
“ทักษะเทียนซวน!” นางตะโกน
— ตูม! ตูม! —
พลังจากทักษะเทียนซวนตกกระทบลงไปบนตัวพยัคฆ์สะท้านฟ้า แต่นั่นสามารถทำได้เพียงแค่ให้ขนมันร่วงไปเส้นเดียวเท่านั้น
เงาร่างสีเขียวกะพริบผ่านออกไป การโจมตีของผู้มีพลังภูตธาตุวายุจากโม่ซางคงพลันพุ่งเข้ามา
ฉินปาร้องคำรามลั่น เขาเองก็ออกไปต่อสู้อย่างสุดแรง
— ตูม! ตูม! ตูม! —
พลังหลายชนิดปะทะเข้าด้วยกัน ทำให้ต้นไม้ที่อยู่รอบบริเวณนั้นหักล้มระเนระนาด ทว่าพยัคฆ์สะท้านฟ้ากลับไม่เป็นอะไรแม้แต่น้อยและมันกระโจนเข้ามาอย่างเคืองแค้น เป้าหมายของมันคือมู่เฉียนซี มู่เฉียนซีคนเดียวเท่านั้น
มู่เฉียนซีใช้เคล็ดวิชาย่างก้าวเงาเทวาหลบการโจมตีจากพยัคฆ์สะท้านฟ้าไปได้อย่างรวดเร็ว ฉับพลันร่างของนางร่นถอยหลังไปไกล นางขมวดคิ้วเข้าหากันเล็กน้อย ความรุนแรงของทักษะเทียนซวนถือว่ายังขาดพลังไปบ้าง พลังทำลายที่นางมั่นใจกลับกลายเป็นพลังน้อยนิดซึ่งไม่เพียงพอที่จะต่อกรกับมันได้
มีเพียงแต่พลังที่ยิ่งใหญ่เท่านั้นที่สามารถทำอันตรายแก่มันได้ จิ่วเยี่ยสอนนางมานานแล้ว แต่เพราะพลังวิญญาณไม่เพียงพอนางจึงทำไม่สำเร็จ
เมื่อเห็นว่าหวังชวนได้ขึ้นไปถึงบนยอดเขาแล้ว โม่ซางคงก็กล่าวขึ้น “เสี่ยวซีรีบไป! พวกเราจะถ่วงเวลาเอาไว้
