ุงยาของพวกเจ้า วันนี้ท่องจำตําราสมุนไพรวิญญาณของห้องตําราซะ พรุ่งนี้เช้าจะสอบ หากพวกเจ้าจำไม่ได้ก็จะต้องประหลาดใจแน่” มุมปากของมู่เฉียนซียกขึ้นเป็นรอยยิ้มบาง ๆ อย่างนุ่มนวล แม้ที่เพิ่งพูดไปจะเป็นคำขู่ก็ตาม
“ประหลาดใจ!” พวกเขารู้สึกเย็นวาบที่ด้านหลังไปตาม ๆ กัน
น่าจะเรียกว่าตกใจกลัวเสียมากกว่า
ห้องตําราของสํานักย่อยปรุงยามีแต่หนังสือธรรมดา ๆ แทบเรียกได้ว่าไม่มีสิ่งที่มู่เฉียนซีต้องการเลย หลังจากมอบภารกิจให้พวกเขาแล้ว นางก็รู้สึกว่าถึงเวลาที่จะคิดบัญชีกับตาแก่พวกนั้น
“มู่ซี เจ้ามาแล้ว ไม่ใช่ว่าเจ้าต้องเข้าสอนตอนนี้หรอกรึ ? ตาเฒ่า ข้าเจอปัญหาบางอย่างที่นี่ เจ้ามาดูหน่อยสิ…”
“เจ้าหนูมู่ซี…”
เมื่อเห็นมู่เฉียนซีมาถึง พวกเขาทั้งหมดก็ต้อนรับอย่างอบอุ่น
ทว่าใบหน้าของมู่เฉียนซีเปลี่ยนกลายเป็นเย็นชา “ข้าผ่านการสอบของพวกเจ้าจนสามารถเป็นอาจารย์ของสํานักย่อยปรุงยาได้ แต่ตาแก่อย่างพวกเจ้ากลับอยู่เบื้องหลัง รวมหัวกันยกให้ข้าสอนศิษย์ที่ส่วนใหญ่ไม่มีความรู้ความสามารถ”
แต่เดิม นางคิดว่าคนที่สามารถเข้าสํานักย่อยปรุงยาได้ล้วนเป็นอัจฉริยะด้านการปรุงยา แต่คนที่นางได้พบเจอในวันนี้ทําให้มุมมองของนางเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง
“สวรรค์โปรด! ใครกันที่รนหาที่ตายเอาห้องเจ็ดขั้นต้นมาให้เจ้า!”
“ข้าจะไปคิดบัญชีกับเจ้าอ้วนนั่นเดี๋ยวนี้”
“ข้ารายงานหมดแล้ว ตอนนี้เปลี่ยนคนก็ไม่ดีแล้ว…”
“ฮ่า ๆ ๆ ก็ใช่ จริง ๆ แล้วมู่ซีสอน
