ขออภัยด้วย”
ผู้อาวุโสเหล่านั้นของสำนักย่อยการปรุงยาเป็นกลุ่มคนที่ล้วนแต่หยิ่งทะนง พวกเขาไม่เคยกล่าวคำขอโทษกับผู้ใด
มู่เฉียนซี “ไม่เป็นไร การที่ได้แลกเปลี่ยนกับพวกท่าน ข้าเองก็ได้รับผลประโยชน์เช่นกัน”
“มิทราบว่าเรื่องที่ข้าจะมาเป็นอาจารย์ที่สำนักย่อยปรุงยา พวกท่านตอบรับหรือไม่ ?” มู่เฉียนซีถามขึ้น
“ตอบรับแน่นอน เจ้าสามารถมาเป็นอาจารย์ที่สำนักย่อยของพวกเราได้ นั่นจัดเป็นเป็นความโชคดีอย่างใหญ่หลวงเลยทีเดียว”
“ใช่แล้ว! ถ้าหากไม่กลัวว่าจะขายหน้าละก็ ข้าเองยังอยากเข้าไปร่วมฟังด้วยเลย” พวกเขานั้นกล่าวออกมาด้วยความอิจฉาตาร้อน
“พรุ่งนี้ข้าจะจัดการให้เจ้าเอง แค่เจ้ามารายงานตัวก็เพียงพอ”
มู่เฉียนซีพยักหน้าก่อนจะกล่าวว่า “อื้ม เช่นนั้นข้าขอลากลับก่อนแล้วกัน”
ทันทีที่มู่เฉียนซีเปิดประตูออกก็ถูกชิงตัวไป ผู้ที่ชิงตัวนางไปนั้นเกิดกลัวว่ามู่เฉียนซีจะถูกรั้งให้อยู่เพื่อถามเรื่องอื่นต่ออีก
ไม่นานนักนางก็ได้กลับมาถึงหอพัก จิ่วเยี่ยผู้รอคอยอยู่นานแล้วไม่รอช้า ประกบจุมพิตอันเร่าร้อน (อีกแล้ว!)
มู่เฉียนซีกล่าวขึ้นด้วยเสียงอู้อี้ “อิ่วเอี้ย อ่อยอ้าก่อนอี้!” (จิ่วเยี่ย ปล่อยข้าก่อนซี่!)
จิ่วเยี่ยจึงได้ถอนจุมพิตออกไปอย่างไม่เต็มใจนัก เขารอฟังว่านางจะพูดอะไร
มู่เฉียนซีจึงกล่าวต่อ “พรุ่งนี้ข้าจะกลายเป็นอาจารย์ของสำนักศึกษาแล้ว ข้าต้องไปสอนหนังสือ เจ้าสามารถที่จะ…”
“ข้านั้นไม่เหมือนกับเจ้าที่สอนศิษย์เพียงคน
