นคราวนี้ทำให้เขารู้สึกลำบากใจอยู่บ้าง
จิ่วเยี่ยต้องการให้รับคนผู้หนึ่งเป็นอาจารย์ในสำนักศึกษาย่อยการปรุงยา สำนักย่อยนี้ไม่ได้อยู่ในการควบคุมดูแลของเขา หากแทรกคนผู้หนึ่งเข้าไปเป็นศิษย์ร่วมเรียนร่วมฝึกฝน เขายังสามารถทำได้ แต่หากว่าให้ไปเป็นอาจารย์ผู้หนึ่ง… มันยากยิ่งนัก!
แต่ทว่าท่านผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นมิยอมให้ผู้ใดฝ่าฝืนคำสั่งของเขา ถ้าหากว่ากล้าปฏิเสธ เขาแน่ใจเป็นอย่างมากว่าในวันพรุ่ง เขาจะไม่ได้พบกับแสงตะวันอีก
ดังนั้น เหลือทางเดียวคือยอมกัดฟันตอบตกลง และเวลานี้เขาจึงต้องไปบดขยี้ตาแก่ที่ดื้อรั้นเหล่านั้นให้ยินยอม
“เจ้าว่าอะไรนะ ? เจ้ามือไม้ยาวมากไปหน่อยกระมัง สำนักส่วนนอกของเจ้าเจ้าไม่ไปควบคุมดูแลให้ดี แต่กลับอยากจะมาเพิ่มอาจารย์ให้สำนักย่อยปรุงยาของพวกเรา”
“เจ้าอยากให้อาจารย์มาเพิ่มอีกหนึ่งคน เช่นนั้นเก็บเอาไว้ภายในสำนักของเจ้าก็ได้มิใช่หรือ แต่นี่กลับโยนมาที่พวกเรา เจ้าหมายความเช่นไร ?”
“ข้า…”
อาจารย์ใหญ่ฉู่บอกเล่าถึงเรื่องของจิ่วเยี่ยให้พวกเขาฟังอย่างเคร่งขรึม
“บ๊ะ! เรื่องมันถึงขนาดนี้เชียวรึ ?! แต่ประเดี๋ยวก่อน! ถ้าหากเจ้าสร้างเรื่องนี้ขึ้นมามั่วซั่วเอาเองแล้วมาเล่าให้พวกข้าฟังล่ะ ?”
“แหม! พวกเจ้าเองรู้จักข้าผู้เฒ่าฉู่มาก็มิใช่วันสองวัน เรื่องเช่นนี้พวกเจ้าก็รู้ว่าข้าไม่โป้ปดแน่นอน เชื่อไม่เชื่อแล้วแต่พวกเจ้า ถ้าหากว่านำความฉิบหายขั้นล้างบางมาถึงสำนักศึกษาของพวกเราละก็ พวกเจ้าที
